Na początku było spojrzenie - Rozdział drugi

 

Rozdział 2. Krew i szok

Aleks…

Krew przestała lecieć i udało mi się jako tako umyć twarz oraz zaprać koszulkę. Całe szczęście była czarna, bo inaczej wyglądałbym dość makabrycznie. Właściwie to makabryczniej… Nawet z zapraną koszulką i ogarniętym nosem mogłem obecnie śmiało straszyć dzieci w Halloween, bo twarz miałem spuchniętą i czerwoną jak burak. Na szczęście kilka ruchów palcami po skrzydełkach nosa pozwalało mi podejrzewać, że chyba obeszło się bez złamania. Nos bolał jednak jak jasna cholera i nie mogłem wyjść z podziwu, że zrobił mi to nie kto inny tylko mój własny dwuletni syn. Dobrze przynajmniej, że wziąłem akurat kilka dni wolnego, więc nie zobaczy mnie nikt z firmy. Miałem również nadzieję, że nie zobaczy mnie żaden znajomy ani krewny. A najlepiej, gdyby teraz nie widział mnie nikt. Chciałem już wracać do dziecka, bo choć przypiąłem go w pustej kawiarni, w specjalnym krzesełku a baristka obiecała na niego zerkać, to jednak wiedziałem, że nie jest to najlepsze miejsce, aby zostawić takiego malca bez opieki. Już naciskałem klamkę od drzwi do toalety, gdy rozdzwonił się mój telefon. Świetnie, dzwoniła moja matka.

- Mamo, nie mogę teraz – jęknąłem do słuchawki zamiast powitania.

- Aleks, mieliście być w domu! Stoję pod drzwiami, ale nikt mi nie otwiera.

Szlag, zapomniałem, że miała dziś wpaść z jakimiś rzeczami dla Krzysia.

- Przepraszam, zapomniałem. Jesteśmy w parku.

- Którym parku? Może podjadę do was?

- Daj spokój! Możesz podejść do tej kawiarni ulicę dalej i tam zaczekać. Zadzwonię, jak tylko wrócimy.

- A czemu tak dziwnie mówisz? Masz katar?

- Mamo, później pogadamy. Pa!

- Czekam więc. Pa!

Wziąłem głęboki wdech i nacisnąłem gwałtownie klamkę, aby wydostać się wreszcie z łazienki. Stosunki z matką miałem dość napięte już od roku, od dnia, gdy powiedziałem jej, że zamiast oświadczyć się kobiecie mojego życia, postanowiłem samotnie wychować syna. Mama nie rozumiała mojej postawy. Również zszokowała ją informacja o wnuku, ale nie wiedziała, czemu po prostu nie wtajemniczę Alicji w sytuację, w której się znalazłem, a zamiast tego zrezygnuję ze związku z nią. Szczerze? Sam dziś już nie byłem pewien, dlaczego wówczas podjąłem taką decyzję. Wiedziałem jednak, że tego nie da się naprawić. Odszedłem nagle, bez słowa wyjaśnienia. Z dziurą w sercu i bez nadziei. A teraz ona pewnie już jest szczęśliwa z kimś innym. A nawet jeśli nie, pewnie i tak nie chciałaby mnie znać po tym wszystkim. Z ciężkim sercem spróbowałem przywołać na twarz pogodną minę, lecz gdy tylko spojrzałem w kierunku mojego syna, aż zrobiło mi się słabo. „Nie, niemożliwe” – szumiało mi w uszach, gdy prawie pobiegłem w stronę Krzysia łowiąc słowa kobiety, która stała obok niego.

- Ale dlaczego tata zostawił cię samego w kawiarni, żeby umyć nos – pytała zszokowana.

- Tata tego szkraba musiał umyć nos po tym, jak niniejszy maluch z całej siły uderzył go huśtawką i twarz taty zalała się krwią. - odpowiedziałem za syna - Dzień dobry, Alicjo. Jesteś absolutnie ostatnią osobą, którą spodziewałem się zobaczyć gawędzącą z moim dzieckiem.

I naprawdę była a sądząc po jej wyrazie twarzy, ja wywołałem u niej podobny szok. Była blada, wyglądała jakby miała zemdleć. Po prostu zastygła.

- Może usiądziesz z nami – zaproponowałem po dłuższej chwili milczenia.

- Masz syna, Aleks? Ile ma? Dwa? Trzy lata?

- Dwa.

- Pięknie mówi…

- Dziękuję.

- Aleks… Czy ty… byłeś z kimś, kiedy my… - oczy jej się szkliły, jednak jej twarz powoli nabierała kolorów.

- Nie, nie byłem – odparłem dobitnie – Nigdy bym tego nie zrobił.

- Więc jak? - pokręciła głową, a następnie faktycznie usiadła, mocno ściskając swój kubek z herbatą.

- To był syn mojej byłej. A teraz jest mój – odparłem tylko.

- To przez niego odszedłeś?

- Ala, proszę. Nie przy Krzysiu – zacisnąłem pięść na oparciu wysokiego krzesełka.

Spojrzałem też na mojego chłopca, aby upewnić się, że wszystko u niego w porządku. Na szczęście nie wyglądał na zmartwionego czy przestraszonego. Po prostu wodził wzrokiem między mną a Alicją i tyle.

- Aleks – zawołała mnie nagle, a jej wzrok żądał wyjaśnień, choć to nie był czas a ani miejsce.

- Nie zmienię przeszłości – szepnąłem tylko.

- Wiem – odszepnęła - Ale chciałabym zrozumieć, co sprawiło, że w jednej chwili wszystko zniszczyłeś. Mam prawo wiedzieć.

Miała prawo i ja miałem prawo się wytłumaczyć, lecz naprawdę nie mogłem robić tego teraz. Nie przy moim synu. Przez chwilę milczałem, rozważając swoje opcje, Alicja zaś wstała z miejsca uznawszy najwyraźniej, że już nie doczeka się odpowiedzi. Wymieniliśmy jeszcze kilka słów, których jednak już po sekundzie nie byłem w stanie sobie przypomnieć. Zamiast tego nadstawiłem uszu, gdy podeszła, aby pożegnać się z Krzysiem.

- Do zobaczenia, szkrabie – uśmiechnęła się do niego – Miło było cię poznać.

Zaśmiał się i energicznie pomachał jej rączką, ale Alicja nie odezwała się więcej. Podniosła papierowy kubek ze stolika, po czym odwróciła się i noga za nogą powlokła się w kierunku wyjścia. Ja zaś ciężko usiadłem na miejscu naprzeciwko syna próbując ze wszystkich sił zrozumieć, co się właśnie wydarzyło.

Na początku było spojrzenie - Rozdział pierwszy

 

Trzy miesiące później…

Rozdział 1. Nowy początek

Alicja…

Nie znosiłam zapachów szpitali i dlatego, gdybym tylko mogła, umawiałabym się z moim lekarzem daleko od jego stałego miejsca pracy. Problem w tym, że doktor Burzański był naprawdę wyjątkowym lekarzem. Nie prowadził swojej prywatnej praktyki lekarskiej, poświęcając cały swój czas pacjentom oraz studentom, których z niezwykłym wręcz zaangażowaniem szkolił już prawie trzydzieści lat. Był wspaniałym, przystojnym mężczyzną w średnim wieku. Uwielbiali go wszyscy od współpracowników przez studentów aż po pacjentki takie jak ja. Tak, nadal go uwielbiałam nawet pomimo faktu, że od kilku miesięcy byłam święcie przekonana, że każdy mężczyzna to świnia. Jednak trzeba było sobie jasno powiedzieć - jeśli istniał na świecie jakiś wyjątek potwierdzający regułę, był nim właśnie doktor Burzański.

- O, jest pani, pani Alu – pomachał do mnie zza uchylonych drzwi gabinetu, gdy tylko podniosłam się z niewygodnego, plastikowego krzesełka poczekalni w przyszpitalnej przychodni.

- Dzień dobry, doktorze! - uprzejmie siknęłam głową.

Weszliśmy do środka i doktor powoli zamknął za nami drzwi.

- Siadaj, siadaj, Alunia – uśmiechnął się do mnie tym wyjątkowym uśmiechem, który zawsze kojarzył mi się z takim kierowanym do córek a nie pacjentek. Doktor nie ukrywał, że wszystkie swoje pacjentki tak właśnie traktował, jak córki – Jak tam? Jakieś dolegliwości? Coś nowego? Badania zrobione?

- Zrobione, doktorze – przesunęłam do niego kilka kartek naprędce wyjętych z teczki – Chyba wszystko w porządku.

- Zaraz zobaczymy – odebrał moje wyniki i powoli zaczął je analizować – Świetnie, doskonale. Faktycznie, wszystko dobrze. Nawet cytologia rewelacyjna. Brawo, młoda damo.

- Dziękuję, ale to chyba pańska zasługa.

- Bzdura, żaden lekarz nie wyleczy, jeśli pacjent nie chce być zdrowy. Jest naprawdę dobrze, a to oznacza, że dbasz o siebie i tak ma być. To ostatnia krytyczna kontrola. Teraz spokojnie możemy się zobaczyć dopiero za dwa czy nawet za trzy lata, córciu.

- Naprawdę? Nie muszę już przychodzić co pół roku?

- Naprawdę. Wszystko wygojone, wyniki wzorowe. Teraz możesz przyjść jedynie, aby mnie odwiedzić, ale wolałbym, żebyś bez potrzeby nie kręciła się po szpitalu. I tak wiem, że tego nie znosisz.

- Szpitala nie, ale pana uwielbiam, doktorze, i może tak być, że się stęsknię nieco szybciej – roześmiałam się, a następnie westchnęłam, bo niestety, miałam na myśli dokładnie to, co powiedziałam. Aż zakręciła mi się łezka w oku.

- No, no, kiciuś. Nie trzeba się tak wzruszać! Ja też będę tęsknił, więc powiedzmy, że na kontrolę zapraszam już za dwa lata. Co ty na to? - puścił mi oczko.

- Dobrze, doktorze, postaram się wytrzymać.

Wstałam, aby się pożegnać i doktor również. Uścisnął mnie krótko a następnie niemal wypchnął za drzwi.

- Pani Alu – krzyknął za mną, gdy już odeszłam kilka kroków w głąb korytarza – Proszę dbać o siebie! Tak samo albo i lepiej.

- Obiecuję – pomachałam mu.

I już mnie nie było. Już kierowałam kroki gdzieś indziej, do pobliskiego parku, którego unikałam z jednego tylko powodu, przez Aleksa, którego wspomnienie wciąż napawało mnie żalem. Ale dziś mijał rok odkąd bez większego wyjaśnienia rzucił mnie pod moim własnym biurem. Rok! Jak to zleciało? Już nie płakałam za nim po nocach, nie czułam tej głębokiej boleści, która przez pierwsze tygodnie co noc od nowa łamała mi serce. Teraz byłam zła, naprawdę zła i z tej złości w końcu udało mi się podnieść. Zmieniłam pracę, aby nie musieć łączyć jej z naszym bezsensownym rozstaniem. Zmieniłam kuchnię, którą wybudował dla mnie własnoręcznie a dziś rano powzięłam kolejną decyzję. Koniec z unikaniem miejsc, które kojarzyły mi się z nim. Będę chodzić do ulubionej galerii handlowej, w której razem robiliśmy zakupy. Pójdę do ulubionej parkowej kawiarni po moją ulubioną herbatę różaną i do mojego parku miejskiego, w którym spacerowaliśmy trzymając się za ręce. Aleksa już nie ma, jestem sama, ale to nie oznacza, że nie mam prawa do wszystkich swoich ukochanych miejsc. Jest pełnia wiosny, jest maj. Zamierzam znów cieszyć się życiem i nie myśleć o tym, że nie jesteśmy już razem i to dłużej niż ze sobą byliśmy. Ani o tym, że spodziewałam się z nim zestarzeć, że serce podopowiadało mi, że to ten jedyny. Głupie! Wiedziałam, że miłość jest przereklamowana.

Przyspieszyłam kroku i już po chwili zostawiłam za sobą obszerny teren szpitala uniwersyteckiego, do którego następnym razem będzie mi dane zajrzeć dopiero za dwa lata. Miła niespodzianka i powód do świętowania. A najlepszym miejscem do świętowania jakie przyszło mi teraz do głowy, była kameralna kawiarnia przy pobliskim parku.

Choć pogoda była dziś wyjątkowo piękna, o tej porze dnia w tej części miasta nie było zbyt wielu ludzi. Para emerytów siedziała na pierwszej ławeczce, jaką ustawiono w okolicy, a dalej właściwie nie widziałam nikogo. Tym lepiej. Była dziesiąta rano i pierwszy raz od pół roku byłam o tej porze poza biurem. Początkowo planowałam wrócić do pracy po wizycie u lekarza, ale nowa szefowa zachęciła mnie do wzięcia dnia wolnego. Nie spierałam się. Była dobrą szefową i zawsze dla swoich pracowników chciała jak najlepiej, dlatego też przyjęłam jej propozycję bez wahania. A teraz, dzięki jej wyrozumiałości, mogłam cieszyć się wiosennym dniem w otoczeniu przyrody. Kwiaty i drzewa były w pełnym rozkwicie, zieleń była tak soczysta, że aż chciało się żyć a błękitne niebo sprawiało, że czułam się lekka i szczęśliwa. Przez dłuższą chwilę manewrowałam więc pomiędzy alejkami a następnie poszłam prosto do uroczego budynku kawiarni, w której serwowano najlepszą herbatę z płatkami róży, jaką w życiu piłam. Pchnęłam przeszklone drzwi i już za moment czułam aromatyczny zapach, za którym zdążyłam się stęsknić przez ostatnie kilkanaście miesięcy.

Tak, jak się spodziewałam, w kawiarni było zupełnie pusto, moją herbatę dostałam więc błyskawicznie. Podziękowałam baristce uśmiechem i z papierowym kubkiem w dłoni, udałam się na swoje dawniej ulubione miejsce. Ale tu czekała mnie niespodzianka. Przy stoliku, który zwykle zajmowałam, siedział i wesoło majtał nogami w wysokim krzesełku około dwuletni chłopiec. Rozejrzałam się pilnie po okolicy, ale nigdzie nie namierzyłam jego rodziców. Tylko baristka zerkała w jego stronę od czasu do czasu. Czy to możliwe, że był tu sam?

- Ceść! - zamachał do mnie z szerokim uśmiechem, jakby to właśnie na mnie czekał.

- Cześć, maluchu – odparłam zdziwiona – A gdzie masz rodziców?

- Tata zaraz wlóci, miał tyci wypadek – odpowiedział płynnie maluszek. Może był jednak trochę starszy niż wydawało mi się na początku, skoro tak pięknie mówił? Owszem, troszkę seplenił, ale byłam w stanie wszystko zrozumieć. I mówił pełnymi zdaniami!

- Cieszę się, że tata zaraz wróci, ale i tak postoję tu obok ciebie dopóki go nie ma, w porządku?

- Pewnie! Jak mas na imię?

- Jestem Alicja – uśmiechnęłam się – A ty?

- Ksyś! Znam to! - ucieszył się.

- Co znasz, słoneczko?

- Alicja, znam to.

- To dość popularne imię – odpowiedziałam, choć w sumie jedyną Alicję oprócz siebie, którą znałam była ta z Krainy Czarów…

- Nie, nie! Tata casem tak mówi! Casem nagle mówi „Alicja!” Ale to chyba coś złego, bo później jest smutny.

- Ojej, już myślałam, że tak ma na imię twoja mama.

- Nie, mama to Sylwia, ale nie lubię jej! - zdenerwował się mały, a ja mało nie udławiłam się herbatą. Nigdy w życiu nie słyszałam, żeby tak małe dziecko mówiło, że nie lubi mamy. Chociaż z drugiej strony, nie znałam zbyt wielu dzieci. Może to jakiś etap czy coś takiego.

- Rozumiem – odpowiedziałam tylko, bo co innego mogłam odpowiedzieć a następnie odruchowo spojrzałam na zegarek i nagle poczułam niepokój – Długo nie ma twojego taty, wiesz dokąd poszedł?

- Do łazienki, umyć nos.

- Umyć nos? - wybałuszyłam na niego oczy a wtedy malec wybuchnął śmiechem.

- Tak i mas wielkie ocy!

- Ale dlaczego tata zostawił cię samego w kawiarni, żeby umyć nos – nie mogłam uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszałam i już zaczęłam się zastanawiać, czy aby nie będę zaraz musiała wezwać do parkowej kawiarni policji, gdy nagle ktoś podbiegł do naszego stolika.

Od niechcenie spojrzałam przez ramię, żeby zobaczyć, co się dzieje i zamarłam.

- Tata tego szkraba musiał umyć nos po tym, jak niniejszy maluch z całej siły uderzył go huśtawką i twarz taty zalała się krwią… - usłyszałam głos, który jeszcze do niedawna nawiedzał mnie w snach – Dzień dobry, Alicjo. Jesteś absolutnie ostatnią osobą, którą spodziewałem się zobaczyć gawędzącą z moim synem.

Na początku było spojrzenie - Prolog, czyli zaczynamy miniopowieść walentynkową

Kochani!

Tak, jak obiecałam, od dziś przez kolejne sześć dni będę wrzucać kolejne fragmenty mojej mikropowieści "Na początku było spojrzenie". Prosta historia drugiej szansy przed Wami.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia

Na początku było spojrzenie

Silentia

Prolog

    Na początku było spojrzenie, pół uśmiechu i kilka niezgrabnie wymienionych żartów pomiędzy elementami mojej nowej kuchni, którą Aleks przyszedł zmontować za swojego pracownika. Pracownik się rozchorował w ostatniej chwili, a silne poczucie etyki zawodowej Aleksa sprawiło, że choć był szefem, zakasał rękawy i sam zabrał się za wkrętarkę, młotek i poziomicę. Posyłaliśmy sobie więc te spojrzenia, a ja czułam suchość w ustach i zbyt silne uderzenia serca, gdy tylko odwrócił się na chwilę znad swojej pracy. Kuchnia nabierała kształtów, szlachetnych kształtów pod jego utalentowanymi dłońmi. Uśmiechałam się coraz częściej, coraz częściej szukałam jego spojrzenia… A gdy tylko ostatnia śrubka została dokręcona, lawina powstrzymywanych uczuć spłynęła na nas dwoje, zalewając nas od stóp po czubek głowy nieoczekiwaną namiętnością. Już nie pamiętam, kto pierwszy podbiegł, by wbić się namiętnie w usta tego drugiego… Pamiętam tylko dni, tygodnie i miesiące pełne miłosnych uniesień, wyrwanych z ciasnych grafików spotkań. A później rosnącą w sercu nadzieję.

    Skończyło się nagle. Urwało wręcz. Jednego dnia pospiesznie żegnał mnie namiętnie w pachnącej pościeli, a już następnego wieczoru pod moim własnym biurem, blady i zmęczony mówił, że przyszedł się pożegnać. Chyba tylko szok, w którym się znalazłam sprawił, że nie zemdlałam. Że nie zaczęłam krzyczeć ani ryczeć, jakby właśnie żywcem wyrywano mi z piersi serce. Słuchałam, ale nie wierzyłam, nie rozumiałam. A on? Powtarzał, że zawsze będzie mnie kochać na zmianę z „żegnaj i wybacz mi”.

    Minęło dziewięć miesięcy i nadal nie rozumiem, co się wówczas wydarzyło. Dziewięć długich miesięcy, w których działałam jakby na autopilocie. I dopiero teraz powoli zaczęłam zdawać sobie sprawę z jednego. Aleks zniknął z mojego życia na dobre...

Luty, czyli... a może już wystarczy tej zimy?

 

    Warto wspomnieć na samym początku niniejszego posta, że nie jestem fanką zimy. Lubię niemal każdą porę roku, ale akurat zimę lubię tylko w jednym wariancie - krótkim. Ostatnie lata przyzwyczaiły mnie, że choć w styczniu czy lutym zdarza się śnieg czy mróz, trwa on w moim regionie najwyżej parę dni. Tymczasem przedłużająca się stricte zimowa aura sprawia, że odechciewa mi się wszystkiego i, zamiast realizować najróżniejsze plany, zajmuję się wycieraniem nosków, podawaniem syropków i czuwaniem w nocy nad młodymi człowiekami z gorączką. Mnie też jakby bardziej łamało w kościach...

    Na luty, na read2sleep.pl, nie przygotowałam zbyt wiele, ale mam coś bardzo konkretnego. W przyszłym tygodniu zamieszczę na niniejszym blogu moje "walentynkowe" opowiadanie. "Na początku było spojrzenie" liczy zaledwie pięć rozdziałów plus prolog. Będę je publikować przez kolejne sześć dni. Jest to prosta historia "drugiej szansy", ale mam nadzieję, że dobrze będzie się Wam ją czytało. 

    Czy coś jeszcze się tu pojawi w bieżącym miesiącu? Pewnie tak, ale to zależy od wielu czynników. Nie będzie wyjątkowo mikroopowiadania, ponieważ będzie takie nieco dłuższe. Myślałam o zamieszczeniu jeszcze jednej recenzji prostej gry, jednak obawiam się iść w tym kierunku, aby read2sleep.pl nie przemienił się w play2sleep.pl... Mam jednak kilka przemyśleń i refleksji związanych z doniesieniami prasowymi na temat polskiej edukacji. Czytałam też wiele interesujących artykułów na inne tematy. Może coś z tego zainspiruje mnie do napisania posta? Zobaczymy.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Raz, raz życie

 

raz słońce się skryło
gdzieś tam ponad nami
raz światło tańczyło
na niebie, nad dachami

przed i raz po świecie
obudził się człowiek
było sobie raz życie
spod przymkniętych powiek

raz w ciszy, raz w zgiełku
płacz podzielił nas równo
raz przyszło przebaczenie
raz mu było zbyt trudno

z głębin myśli westchnienie
ponad wszystko, co było
raz zaczęło się życie
raz się życie skończyło

Silentia

fot. Sil

Takie małe AB BA, czyli wiersz "Co jest najważniejsze?"

 

Zapomniałam, co w życiu jest najważniejsze

spoglądając w gwiazdy, myślałam, że one,

wiele rzeczy nigdy nie zostanie stworzone

zastąpione tym, co brzydkie lub tym, co piękniejsze

Zrozumienie, że nie wiemy nic na zawsze

że nie wiemy na pewno, czego sami chcemy

zbyt trudne do pojęcia, więc nadal biegniemy

z papieru budując zbroje złudnie coraz twardsze

Znalazłam spokój i znów go zagubiłam

nie pilnując tego, co jest ponad wszystko

do zagrożeń często podchodząc za blisko

Spojrzałam za siebie i znowu zwątpiłam

Sil

Możliwe, że to pierwszy i ostatni raz, czyli chciałam dziś opowiedzieć o pewnej grze

 

    Czasem lubię zaskakiwać i dlatego dziś opowiem o czymś, czego na pewno nie spodziewaliście się na blogu read2sleep.pl. Dziś opowiem o grze Disney Frozen Free Fall od Jam City, Inc.

    Kto pamięta film animowany Frozen (w Polsce znany jako "Kraina Lodu")? Ja pamiętam doskonale, gdyż była to ulubiona bajka mojej siostrzenicy i oglądałam Frozen dziesiątki razy, w tym jednego dnia trzy razy pod rząd.... Tak, da się ;). Frozen, luźno inspirowane baśnią Andersena - "Królowa Śniegu" oraz nieco za bardzo, jak na mój gust, zbliżone do rosyjskiej produkcji z 2012 roku - również pod tytułem "Królowa Śniegu", opowiada o przygodach dwóch sióstr - księżniczek. Obdarzona niezwykłą mocą Elza, za namową trolli, do których jej rodzice zwracają się po pomoc, po wypadku z udziałem jej młodszej siostry - Anny, jest odizolowana od świata. Rodzice ukrywają następczynię tronu, aby nauczyła się panować nad swoją zdolnością tworzenia lodu. Niestety, wychodzi to średnio i Elza nie robi postępów. Wkrótce też, z przyczyn losowych, traci wsparcie matki i ojca. Gdy Elza i Anna są nastolatkami, ich rodzice giną w wypadku na morzu. Przez kilka lat państwo pogrążone jest w żałobie, aż do momentu, gdy Elza jest już gotowa, aby objąć rządy. Podczas balu po koronacji Elzy na królową, młodej władczyni puszczają jednak nerwy a jej gniew i strach zamienia całą okolicę w krainę lodu. Elza ucieka, zaś jej młodsza siostra, która czuje się winna sytuacji, wyrusza, aby odszukać królową i sprowadzić ją do domu. 

    Tak w dużym uproszczeniu zaczyna się fabuła Frozen/Krainy Lodu i tego właśnie się spodziewałam, gdy któregoś razu mąż zainstalował dla mnie grę na swojej konsoli. Nie jestem fanką gier ani konsol, ale mój mąż próbował mnie przekonać, że jestem, tylko jeszcze nie znalazłam odpowiedniej dla siebie gry. Spróbowałam więc Frozen Free Fall i... muszę przyznać, że całkiem mi się spodobała. Nie była to gra fabularna/strategiczna, a polegała jedynie na czymś w rodzaju układania klocków z utrudnieniami. Przez jakiś czas zdarzało mi się zagrać, a później przestałam, bo jednak nie miałam na to czasu. Nie sądziłam też, że gra jest mi do czegokolwiek potrzebna. Na pewno nie do szczęścia. ;) Przez lata nie tęskniłam i nawet zapomniałam, że coś takiego istniało.

    Ale... parę tygodni temu pomyślałam, że potrzebuję czegoś do zajęcia kilku minut, gdy czekam np. na autobus czy na dziecko, gdy kończy "swoje dziecięce sprawy". Miałam wówczas dość przeglądania "prasy", bo ciągle trafiałam na wszechobecne cierpienie - dzieci, zwierząt, świata. Zaczynanie powieści, gdy ma się 5-10 minut mijało się z celem, podobnie jak czytanie materiałów związanych ze studiami. I wtedy przypomniałam sobie o istnieniu gry Frozen Free Fall. Postanowiłam sprawdzić, czy jest wersja na telefon i faktycznie, była. Ściągnęłam, zainstalowałam i zagrałam po raz pierwszy, a później drugi i kolejny. I to jeden z trzech powodów, dla których ostatecznie gry nie polecę ;). Jest zbyt wciągająca, pomimo swojej prostoty :D.

    Choć Frozen Free Fall posiada sklep z "życiami"/gadżetami do gry - dla mnie jest on zbędny. W akurat tę grę można spokojnie grać nie wydając na nią wprost ani złotówki. Oczywiście, można sobie "dokupić" życie oglądając reklamę, ale nawet to na upartego jest zbędne, bo życia odnawiają się i po 30 minutach mamy kolejne życie do wykorzystania. Naprawdę można się obyć tak bez wydawania pieniędzy, jak i bez oglądania reklam, a gra nadal będzie dobrze grywalna.

    Disney Frozen Free Fall jest do pewnego momentu relaksująca, choć wcale nie taka łatwa, więc czasem mogą puścić nerwy. Jednak jeśli nie jest się zapalonym graczem, a grę tę potraktuje się po prostu jako "czekadełko", nie spędza ona snu z powiek. Oczywiście każdy kolejny poziom trudniejszy jest od poprzedniego, ale zdarzają się też "przerywniki" w postaci łatwiejszych leweli (wybaczcie spolszczenie). Może się więc zdarzyć, że po serii irytująco trudnych poziomów, traficie na taki, który praktycznie zagra się sam.

    We Frozen Free Fall istnieją również dodatkowe atrakcje, jak choćby dodatkowe zadania z mini grami, które można traktować jako odpoczynek od planszy głównej. Również same plansze można wybierać zmieniając sobie "mapy". Można brać udział w wyzwaniach, które nagradzane są zwykle całkiem sowicie. Można też budować miasteczko nawiązujące do kraju Elzy i Anny z filmu animowanego, o którym wspomniałam wcześniej. Grając, bez żadnego wysiłku zdobywa się walutę, którą można wydawać na elementy architektury miasteczka. Jest to całkiem miły przerywnik.

    A jednak napisałam, że są trzy powody, dla których gry nie polecę. Pierwszy już znacie, jest to gra zbyt wciągająca ;) i może skraść nam więcej czasu, niż chcemy poświęcić. Drugim powodem jest fakt, że mam wrażenie, iż nieustanne rozbłyski w grze nie są zbyt zdrowe dla oczu. Ja akurat mam wrodzoną wadę wzroku, jednak zauważyłam, że jeśli włączę Frozen Free Fall, moje oczy bolą znacznie szybciej niż przy normalnym korzystaniu ze smartfonu - czytaniu maili, książek czy wiadomości. A jaki jest trzeci powód tego, iż gry Frozen nie będę polecać dalej? Cóż, bardzo szybko zużywa baterię. 

    Dla porządku napiszę jeszcze kilka ogromnych plusów Disnej Frozen Free Fall. Przede wszystkim - nie ma reklam, które przerywają grę! Nie jest też to gra, która nieustannie wyciąga pieniądze od użytkownika. Frozen Free Fall jest ponadto bardzo różnorodne i na pewno nie jest nudne. Postaci z gry mają swoje osobowości, każda ma również swoje własne "pomagacze" dla gracza. I jeszcze miły bonusik - codziennie przy pierwszym logowaniu danego dnia otrzymuje się jakiś prezent przydatny w grze. 

    Poniżej przedstawiam kilka zrzutów z gry, jakbyście byli ciekawi, jak to mniej więcej wygląda. Disney Frozen Free Fall można bezpłatnie pobrać ze sklepu Google.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Zrzuty z Dsisney Frozen Free Fall

Cześć, jestem Silentia

 

    Cześć, jestem Silentia. Często podpisuję się jako Sil, bo tak jest krócej, ale i jakoś tak prościej. Jestem poetką i pierwszą książką, którą wydałam w życiu był właśnie tomik poezji. To było w 2018 roku i jeszcze wówczas nie używałam w "prawdziwym świecie" pseudonimu "Silentia".   
    Swoją przygodę z twórczością w Internecie również zaczęłam od stronki z moimi wierszami. Było to dawno, dawno temu w odległej galaktyce ;). To jednak nie wiersze przyniosły mi popularność w sieci, lecz opowiadania typu fan fiction, które oficjalnie zaczęłam pisać około 2009 roku. Sława moich fanowskich opowiadań zaczęła się równie gwałtownie jak się skończyła, po czym na całe lata zapomniałam o blogowaniu. Wróciłam około 2021 roku z blogiem RiF (romans i fantastyka), gdzie również zaczęłam publikować fan fiction. Miałam nawet pierwszych czytelników, ale... nie miałam czasu ;). A później powstał oczywiście read2sleep.pl, czyli blog, na którym obecnie najłatwiej mnie spotkać. Ale tu fan fiction nie ma już zbyt wiele, za to znajdziecie różne opinie o książkach, artykułach, sporo wierszy, troszkę moich mikro opowiadań, jak również refleksje i, moje ulubione - fotorelacje z krótkich podróży. 

    Moje kolejne dwie książki, wydane również pod prawdziwym nazwiskiem, były książkami dla dzieci. Pierwsza  z nich (2022) miała postać wierszyków i ilustrowana była prostymi rysunkami mojego pięcioletniego wówczas synka. Druga (2023), zawierała krótkie opowiadanka dla dzieci. Nie byłam zadowolona z żadnego z tych wydań i dlatego niewiele osób dowiedziało się o ich istnieniu. Z perspektywy czasu zastanawiam się, czy dobrze się stało, iż dowiedział się ktokolwiek. Chociaż - tu mała niespodzianka, dzieci, które otrzymały książeczkę z opowiadaniami, przyjęły ją bardzo ciepło. Entuzjastycznie wręcz. To sprawia, że czasem zastanawiam się, czy nie wrócić do pisania prostych historii dla najmłodszych. Mam to na liście "TO DO" (z ang. "do zrobienia").

    W roku 2025, po wielu latach zmagań, przemyśleń i wątpliwości, wydałam wreszcie powieść obyczajową.  "Tylko jeden dzień" został przyjęty dobrze przez tych kilku szczęśliwców, którym udało się go zdobyć, bo książce od samego początku towarzyszył straszny pech. To była pierwsza książka, o której pomyślałam, że chciałabym ją wydać dla szerszego grona i niestety - los mi nie sprzyjał. Cały 2025 rok, czyli rok premiery, książka chowała się przed potencjalnymi czytelnikami.

    Pisałam, że jestem poetką. Dlaczego nie pisarką? Proste, bo poezję "piszę"  od urodzenia. Od kiedy tylko pamiętam, układałam wierszyki, rymowanki itp. Dopiero później zaczęłam układać dłuższe historie, jakby... "bajki" a pierwszy twór odrobinę przypominający powieść napisałam odręcznie mając mniej więcej lat trzynaście. Pamiętam to nieszczęsne coś, co w dziewięćdziesięciu procentach składało się z dialogów. Absolutnie nie mogłam wówczas zrozumieć, po co komu opisy? Ale! Przyznam szczerze, gdy czytywałam w tamtym czasie książki, również uważałam, że najfajniejszą ich częścią są po prostu rozmowy bohaterów. 

    Pewnie zastanawiacie się czasem, ile Sil ma lat. Hmm... w zasadzie to zależy. Metryka jest bezlitosna, ale duchem czuję się nieraz wciąż małą dziewczynką - niczym Alicja w Krainie Czarów. Zagubiona w świecie, którego nie mogę do końca rozgryźć, staram się być dojrzałą mamą, kiedy trzeba i niesforną marzycielką, gdy nikt nie widzi.

    Pewnie nie muszę wyjaśniać, jakie mam hobby. Pisanie! Ale to nie wszystko, bo jeszcze czytanie, śpiewanie (obecnie tylko karaoke na telewizorze, gdy pozostali domownicy znajdą się poza zasięgiem wzroku... i słuchu), odkrywanie zamkowych ruin i przyrody, uwiecznianie tego wszystkiego na fotografiach i, rzadziej, malowanie farbami akrylowymi. Uwielbiam malować obrazy, chociaż nie posiadam ani odrobiny talentu w tym względzie. Lubię być również gospodynią domową, choć przyznam, że z wiekiem akurat ta rola nieco mnie przytłacza... Lubię gotować i piec ciasta. I jeszcze jedno! Lubię spacery od progu mojego domu aż do nieskończoności.

   Lubię też być mamą, ale to nie jest temat a la hobby. Moje dzieci to moje największe wyzwanie i największa duma.

    Kocham zwierzęta, wszystkie, choć mam tylko kota. Zawsze miałam kota.

    Jestem wegetarianką. Nie fanatyczną i nie próbuję nikogo nawracać, pouczać ani przekonywać do swoich racji. Mogę zjeść przy jednym stole z osobami, które wybiorą mięso. Wegetarianizm to mój wybór i nie zamierzam dokonywać wyborów za innych.

    Jestem samotniczką. Lubię spędzać czas sama ze sobą. To wówczas tworzę moje historie, jednak przyznam szczerze, że inspirują mnie głównie sytuacje z życia wzięte. Czasem zasłyszane słowo, czasem urwana scenka, którą dojrzę gdzieś w biegu np. w autobusie. Wystarczy impuls i w mojej głowie rodzi się pomysł na powieść. Pomysły skrzętnie zapisuję, ale niekoniecznie realizuję, bo - nie wiem, czy zauważyliście - doba nie jest z gumy.

    Najpiękniejsze wiersze układam w nocnej ciszy lub w otoczeniu przyrody, podczas samotnych spacerów. 

    Jestem pełna sprzeczności i nie zawsze jestem w stanie zająć stanowisko w jakiejś sprawie. Czasem mój pogląd na dany temat w pierwszym odruchu wydaje się oczywisty, ale zaraz pojawia się tysiąc pytań i mętlik, który sprawia, że mogę powiedzieć wyłącznie NIE WIEM.

    Oto ja :)

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil/przeróbka aplikacja Voila

    

    

Wiersz na spokój

 

no i czemu krzyczysz, że zupa nie taka?

że pada ciągle i szaro lub, że słońce razi

czemu znów ze złości - raz krasny, raz blady

przeszukujesz w pamięci, kto i kiedy zdradzi?

nie ma nic ponad spokój, ponad myśl leniwą

zamarznięte kałuże też szukają wytchnienia

niezależnie od tego, co dziś jest najważniejsze

kilka sekund, zostaną złe i dobre wspomnienia

Silentia

Eviva l'arte! - wiersz, który uwielbiałam w późnym dzieciństwie, a o którym przypomnieli mi Zalewski z Sanah

    Kazimierz Przerwa-Tetmajer (1865-1940) był tak barwną postacią, iż krzywdzącym byłoby dla niego nazwanie go jedynie polskim poetą. Choć był jednym z najznakomitszych i najbardziej rozpoznawalnych postaci wśród twórców poezji Młodej Polski, był również znanym wówczas dziennikarzem oraz czynnym działaczem, zaangażowanym w sprawy kraju podczas I Wojny Światowej i w odradzającym się państwie po niej. Ale o tym raczej nie dowiecie się w szkole, pomimo faktu, że utwory Tetmajera są częścią obowiązkowej edukacji polonistycznej szkół średnich w Polsce. Czy nasi rodacy wiedzą więc, kim jest Tetmajer? Myślę, że tak i, że wielu z nich powiedziałoby "jakimś poetą". Ale! Po pierwsze nie "jakimś" a "wyjątkowo utalentowanym", a po drugie - nie tylko poetą. Z przyczyn technicznych, ja skupię się dziś na poezji Kazimierza Przerwy-Tetmajera, która od lat jest niezwykle bliska mojemu sercu. 

    W tym momencie chciałabym jednak przypomnieć, że krótka analiza wiersza "Eviva l'arte" nie jest oficjalną interpretacją utworu. Podobnie jak we wszystkich moich psotach, na read2sleep.pl przedstawiam jedynie swoją, subiektywną opinię na dany temat.

    Wiersz "Eviva l'arte!" Kazimierza Przerwy-Tetmajera zachwycił mnie na języku polskim w szkole średniej i zachwycał niezmiennie przez wiele, wiele lat. Gdy ktoś zapytał mnie o ulubionego, polskiego poetę odpowiadałam "Oczywiście Tetmajer!" Ale później życie zawróciło mnie z drogi czytania poezji (nie pisania!) i na wiele lat zapomniałam o istnieniu moich ulubionych twórców, również tych z epoki Młodej Polski. Aż do zeszłego roku, gdy przypadkiem usłyszałam w radiu duet polskich piosenkarzy -  Krzysztofa Zalewskiego i Sanah. Śpiewali oni właśnie utwór "Eviva l'arte!". 

    Wiedziałam, że Sanah wzięła się za śpiewanie polskiej poezji, ale po jej wykonaniu "Nic dwa razy" Szymborskiej, nie byłam ciekawa innych interpretacji. Zaskoczyła mnie więc, zaskoczyli mnie obydwoje z Zalewskim, bo piosenka z tekstem Tetmajera przypadła mi do gustu. Jest w interpretacji piosenkarzy dużo tego, co sama wyczuwam - pewna podniosłość, bunt oraz prostota przekazu. Z ciekawości spojrzałam również na teledysk i, moim zdaniem, także dobrze oddaje nastrój wiersza. Jestem naprawdę mile zaskoczona. 

    Ale wróćmy do źródła, czyli do samego utworu Tetmajera. Do analizy wiersza wykorzystałam publikację wolnelektury.pl. "Eviva l'arte!" można przeczytać -> TUTAJ.

       "Eviva l'arte!" to utwór o niezwykle podniosłym nastroju. Kazimierz Przerwa-Tetmajer pisze w nim o szerokorozumianych artystach, również o sobie. Pisze o tym, że bycie artystą nie zawsze oznacza dobrobyt, popularność czy łatwe życie. Często poetom oraz innym twórcom, towarzyszy bieda("My, którym często na chleb braknie suchy"), przeciwności losu, niezrozumienie ze strony ludzi. Poeta wspomina jednak, że duma artysty pozwala im przetrwać a talenty zesłał im sam Bóg. Dlatego też krzyczy "Niech żyje sztuka!" (wolne tłumaczenie słów "Eviva l'arte!"). 

    Tetmajer w "Eviva l'arte!" dotyka ważnego tematu, jakim jest chęć sławy za wszelką cenę("Sława nam słońcem, nam, królom bez ziemi!"). Można jednocześnie czytać między wierszami odrobinę ironii autora - "Cóż jest prócz sławy co warte?", pamiętając jednak, że jest tam też trochę prawdy ("gdy wszystko nic warte. Eviva l'arte!").

    Utwór "Eviva l'arte!" ma dla mnie osobiste, niezwykłe znaczenie. Przerwa-Tetmajer ukazuje w nim wyższość talentu nad chęcią gromadzenia bogactw. Wskazuje, że duma z własnej twórczości ważniejsza jest niż dobrobyt. Daje też nadzieję artystom, którzy pomimo prób twórczych wciąż nie znaleźli uznania. Według poety nie odbiera im to wartości. 

    Kto jeszcze nie zna lub zna słabo twórczość Kazimierza Przerwy-Tetmajera, zachęcam do poszukania jego utworów w Internecie czy też w bibliotekach i księgarniach. Tetmajer zasłynął swoim uwielbieniem do Tatr (nie tylko w poezji), ale również erotykami pełnymi niezwykłych treści. Ciekawy jest choćby utwór "Lubię, kiedy kobieta...", o którym może kiedyś jeszcze wspomnę coś na niniejszym blogu.

Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Sil

Z szarego nieba

 

co jest takiego 
pomiędzy szarym lodem
a szarością nieba
że nie możemy patrzeć w oczy
czasem również szare

albo pomiędzy zielenią pleśni
na zapomnianych darach ciężko nabytych
nie soczystych i nie pachnących

albo pomiędzy zielenią świeżej trawy
mimo wszystko zdeptanej
bezmyślnie spalonej lub ściętej
zniszczonej

tym, co jest między jest człowiek
lecz nie przez wielkie C
zbyt wiele w nim bezmyślności
by zasłużyć na szacunek
z szarego nieba

Sil

Nad dzikim stawem, czyli zapraszam na kolejne mikro opowiadanie Silentii ;)

Nad dzikim stawem

Silentia

    Nie było tego wiele. Trochę ziaren, które Daniela zgarnęła z blatu po krojeniu chleba. Dosypała też odrobinę kaszy, która rozsypała jej się rano, gdy próbowała na szybko ugotować krupnik na najbliższe kilka dni i jeszcze trochę tego wszystkiego, co leżało w pudełku obok chlebaka - zbierała tam ziarna słonecznika oraz inne, które nadawały się, by zabrać je na codzienny spacer.        Szła zawsze, niezależnie od pogody. Co wieczór tuż przed snem. Musiała pomyśleć, poukładać sobie szarą rzeczywistość, a najlepiej myślało jej się podczas samotnej przechadzki. I miała szczęście, bo mieszkała w spokojnej okolicy na obrzeżach wielkiego miasta. Kameralny blok, w którym dwa lata wcześniej nabyła swoje pierwsze mieszkanie, położony był wśród drzew, zaraz za niewielkim osiedlem domków jednorodzinnych, pamiętających jeszcze czasy wojny. Tak się składało, że niedaleko był również dziki park z jeszcze bardziej dzikim stawem. Zbiornik miał maleńką wysepką po środku i upodobały ją sobie kaczki. Nosiła im więc ziarna, kaszę czy inne drobiazgi, które nadawały się do dokarmiania zwierząt. Teraz było to szczególnie ważne - była zima a kaczki z jej ulubionego miejsca nie odleciały. 

- One nie do końca są dzikie - wyjaśniła kiedyś starsza sąsiadka - Miały kiedyś dom. To stara rudera po drugiej stronie rzeczki. Kojarzysz stary mostek i zagajnik kilkaset metrów za osiedlem?

Kojarzyła. Bywała i tam na spacerach. Lecz te kaczki nie wyglądały na hodowlane a w ruderze, o której wspominała sąsiadka, od lat nikt nie mieszkał. Ale kto wie? Może było w tym ziarno prawdy, skoro kaczki nie odleciały do ciepłych krajów?

    Tego dnia jak zwykle wyszła przejść się przed snem. Myślała, żeby zabrać ze sobą latarkę, gdyż niebo było zachmurzone, jednak spadł śnieg i właściwie wystarczało jej tego światła, które odbijał. Zresztą drogę znała lepiej niż własną kieszeń i sądziła, że nawet w zupełnej ciemności trafiłaby na miejsce. Ubrała się więc ciepło, schowała płócienny woreczek z ziarnami do kieszeni płaszcza, a następnie ruszyła w swoją drogę.

    Na miejscu była już po kwadransie, ale od razu zrozumiała, że coś jest inaczej niż zwykle. Owszem, było cicho, jak zawsze, a kaczek nie było prawie słychać, czym się nie przejęła, bo ptaki nie nocowały po tej części stawu, tylko podpływały z wysepki ze środka zbiornika i to dopiero wtedy, gdy zauważyły, że sypie jedzenie przy brzegu. Bardziej zastanawiało ją, że teraz były rozproszone po całym stawie, trwając nieruchomo w przeręblach lub chodząc po lodzie. "Dziwne" - myślała, ale wysypała nazbierane ziarna i tak. Ptaki momentalnie zaczęły przemieszczać się w jej kierunku, lecz nim dotarły do brzegu, spłoszył się. To wtedy właśnie usłyszała siarczyste przekleństwo. I to nie obok czy zza pleców, lecz z samego środka jeziorka.

- Kto tam jest? - zawołała czując rosnący niepokój.

- Na pewno nie kaczka. Cholera! - odpowiedział jej męski głos - Masz tam jakąś latarkę?

- Nie wzięłam latarki. Kim jesteś i co tam robisz po ciemku?

- Pewnie nie uwierzysz, ale nie cieszy mnie to, że jest tu tak ciemno - usłyszała wściekły sarkazm -  A masz tam może chociaż telefon?

- Mam, ale...

- Zadzwoń do mnie na 564324553.

- Słucham?

- Cholera, kobieto! Utknąłem na kaczej wysepce montując kaczkom cholerne domki, żeby nie zmarzły im kupry i w zamian los postanowił, że moja latarka przestanie działać, a gdy zacząłem po omacku wracać na brzeg, bo oczywiście doznałem amnezji i zapomniałem, że latarka jest również w telefonie... jedno z tych wrednych ptaszysk postanowiło mnie dziobnąć w szyję, w efekcie czego upuściłem glupi telefon. Czy możesz, do cholery, zadzwonić do mnie i pomóc mi go znaleźć? Ślicznie proszę?

Zawahała się. A co jeśli to jakiś zboczeniec? Ale z drugiej strony... co by robił na tej wysepce wieczorem, w środku zimy...

- Dobrze, podaj jeszcze raz ten numer...

- 564324553. Masz?

- Tak, już dzwonię.

Przewróciła oczami, gdy gdzieś z zarośli doszedł ją dźwięk dzwonka z jakąś ciężką, rockową muzyką. "Kto w ogóle używa jeszcze dzwonków muzycznych?" - przeszło jej przez myśl.

- Dobra, mam. Dzięki. 

W oddali rozbłysło światło a wtedy coś sobie uświadomiła. Przecież telefon ma wbudowaną latarkę. Miała latarkę zawsze przy sobie, gdy szła na te kacze wyprawy... Wybrała odpowiednią aplikację i rozświetliła nieco okolicę dokładnie w momencie, gdy stanęła przed nią wysoka, męska sylwetka. Przystojna sylwetka, chciałoby się rzec...

- Cześć - mruknął właściciel sylwetki - Wracając do wcześniejszego pytania, jestem Darek. Dzięki za pomoc. 

- YY, cześć - udało jej się wykrztusić - Jestem Daniela... Hmm, czemu stawiałeś domki dla kaczek po ciemku? Czy gmina nie powinna robić tego w dzień?

- Gmina? Słonko, nie pracuję dla gminy. Na ostatnim spacerze z psem zobaczyłem, że te wredne ptaki nie mają gdzie zimować, a skoro nie odleciały postanowiłem je wesprzeć. Miały szczęście kacze dzioby, bo mam zakład stolarski. Tylko nie sądziłem, że będą takie niewdzięczne.

- Aha. 

- Dokładnie. Heh! Masz na imię Daniela? Serio?

- Tak. Co w tym niby dziwnego? - obruszyła się - I zaraz... Zakład stolarski? Ten dwie ulice dalej?

- Tak. Ten jeden jedyny w okolicy.

- Świetnie, więc te przeraźliwe dźwięki pseudo muzyczne, które się stamtąd wydobywają to twoja sprawka? - skrzyżowała ręce na piersiach - Nie może człowiek spokojnie przejść i pomyśleć. Dobrze, że nie masz zbyt blisko sąsiadów.

- Pseudo muzyczne? Przepraszam, ale to klasyka, złotko. I tak, najlepiej się przy tym rżnie... drewno.

Sama nie wiedziała, dlaczego jego dobór słów przywołał rumieniec na jej policzki, ale na wszelki wypadek wyłączyła latarkę i postanowiła się wreszcie pożegnać.

- Jak uważasz. Dzięki za pomoc kaczkom, ale muszę już iść. Dobranoc.

- Widziałem i tak - zaśmiał się.

- Co niby? - spojrzała na niego przez ramię.

- Rumieńce. A teraz chodź, odprowadzę cię. 

- Nie, nie trzeba. 

- Mam po drodze, więc możemy iść razem lub milczeć i udawać, że tego drugiego tu nie ma, jak wolisz.

- W porządku.

    Szli przez jakiś czas w milczeniu, które powinno stawać się irytujące, ale, o dziwo, nie było takie. Daniela ze zdziwieniem zauważyła, że towarzystwo nieznajomego z jakiegoś powodu jej nie przeszkadza. Czuła, że zerkał na nią od czasu do czasu i sama również nie pozostawała dłużna. Nie próbowali rozmawiać, choć nie miała wrażenia, że udają, iż tego drugiego tu nie ma. Miała wrażenie, jakby w ciszy rozkoszowali się tą nieoczekiwanie wspólną przechadzką, aż do momentu, gdy zatrzymali się nagle pod jej blokiem.

- Okej, dzięki za spacerek - wyszczerzył się do niej miejscowy stolarz, wielbiciel ciężkich dźwięków i rżnięcia... drewna.

- Nie ma sprawy - odpowiedziała drobnym uśmiechem, wahając się, czy nie zaprosić go na herbatę i wtedy ją olśniło - Ej! Skąd wiedziałeś, że tu mieszkam?

- To nie była trudna zagadka - przewrócił oczami - Codziennie wieczorem wychodzisz i wracasz z tej bramy.

- Skąd wiesz? - wybałuszał na niego oczy - Śledziłeś mnie czy coś?

- Nie popadaj w paranoję, sąsiadko. Wiem, bo chodzę o tej porze z psem na spacer. To, że ty masz wywalone na ludzi, których mijasz, nie oznacza, że nie zauważają cię inni.

- Aha. I nie mam wywalone. Po prostu wychodzę... pomyśleć.

- I nakarmić kaczki - uśmiechnął się, tym razem ładniej, spokojniej.

- I nakarmić kaczki - potwierdziła.

Stali jeszcze przez chwilę, a następnie mężczyzna skinął jej głową, pomachał krótko i odszedł szybkim krokiem. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że nie zaprosiła go na tę herbatę. A może powinna w imieniu kaczek ugościć go jakoś? Podziękować. A może przestać się oszukiwać i przyznać, że mężczyzna po prostu wzbudza w niej nieokreślone, dawno zapomniane uczucia? Może tęsknotę za spotkaniem z płcią przeciwną... Odczuła zawód, że nie zaproponował, iż spotkają się kiedyś na jakąś kawę, czy coś takiego. Nie była już najmłodsza, może więc czas takich zaproszeń po prostu dla niej minął? Wcześniej, czekała na ten moment świętego spokoju, ale teraz? 

    Z ciężkim westchnieniem, powoli weszła do bramy i dalej po schodach do swojego mieszkania na drugim piętrze. Za oknem znów zaczął padać śnieg. Wzięła prysznic, zrobiła sobie filiżankę gorącej herbaty i rozsiadła się pod kocem z jakąś zapomnianą książką. Jej telefon zadźwięczał sygnałem przychodzącej wiadomości, sięgnęła więc po niego bez większej ekscytacji. Kto niby mógłby pisać do niej o tej porze?

"A i dzięki za telefon. Teraz łatwiej będzie cię zaprosić na kawę, bo przynajmniej już zauważyłaś, że istnieję. Jutro, gdy usłyszysz szczekanie zatrzymaj się na chwilę. Przedstawię cię Rymkowi. Darek"

Więc to wielkie, puchate bydle, które szczeka na kilometr za każdym razem, gdy ona akurat wychodzi na spacer ma na imię Rymek. Ciekawe...

fot. Silentia

Dążenie

 

    Nie do racji powinniśmy dążyć, nie do jej udowodnienia, lecz do zrozumienia, że nie ma prawd obiektywnych. Z różnych perspektyw możemy zobaczyć różną rzeczywistość. "Nigdy nie wiesz, w jakiej wojnie bierze udział drugi człowiek" a jednak chętnie rzucamy osądami. Bądźmy ostrożni, patrzmy sercem, ale podpierajmy się rozumem.

Ludzie nie są tylko dobrzy albo źli. 

Nasze poglądy nie są jedynymi słusznymi.

W mediach nie każda wiadomość jest oparta na faktach.

Bądźmy cierpliwi, wysłuchajmy obu stron.

Nie zawsze zdążymy powiedzieć "przepraszam", dlatego nie zwlekajmy. 

Nie koniecznie zdążymy załagodzić spór, zanim druga strona zniknie. Zanim zostanie zdjęcie w czarnej ramce i dom, w którym nigdy już nie rozbłyśnie światło.

Silentia

Zabawny wierszyk z dzieciństwa, czyli jak szybko nauczyć się oksymoronów ;)

 

    Któregoś dnia pod koniec szkoły podstawowej, zawołała mnie koleżanka i zapytała, czy chcę usłyszeć coś bardzo zabawnego. Odparłam - "Jasne!" W efekcie usłyszałam następujący wierszyk:

"W słonecznym cieniu

na miękkim kamieniu

siedziała stojąc 

młoda staruszka

nic nie mówiąc 

rzekła do wysokiego pana

niskiego wzrostu

z długą brodą

bez zarostu

Jestem wdową bezdzietną

mam męża i troje dzieci!"

    Koleżanka wierszyk powiedziała mi tylko raz a mimo to pamiętam go do dziś. Nie jestem pewna, dlaczego akurat teraz mi się przypomniał, ale uznałam to za znak i postanowiłam podzielić się tym swoistym dziełem na read2sleep.pl. Próbowałam też odszukać autora utworu, ale niestety - wciąż tylko czytam na najróżniejszych stronach internetowych, że autor jest nieznany. Znalazłam za to wiele różnych wersji tekstu, które zaczynały się podobnie, ale kończyły różnie. Zawsze jednak treść opierała się na oksymoronach, w czym tkwił zabawny urok wierszyka. Być może to w Internecie tekst zaczęła żyć własnym życiem. :)

    Kogo rozbawił ten krótki żart a la poetycki, zachęcam do zgłębienia pozostałych jego wersji. Można je łatwo znaleźć w Internecie wpisując w wyszukiwarkę pierwszy wers.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Ambicje rodziców a pasje dzieci, czyli co łączy krótki filmik w mediach społecznościowych i mój "Tylko jeden dzień"

 

    Minął już prawie rok odkąd na rynku ukazała się moja powieść "Tylko jeden dzień" (Silentia) i choć nie wszystko potoczyło się tak, jakbym sobie życzyła, jest już niewielkie grono czytelników książki. Myślałam ostatnio, że może warto byłoby napisać znów kilka ciekawostek na jej temat, ale ciągle coś stawało mi na drodze lub akurat postanowiłam napisać jednak inny post. I nagle dziś nadarzyła się pewna okazja...

     Przez zupełny przypadek, zobaczyłam o poranku krótki filmik o malutkiej dziewczynce, z której rodzice postanowili zrobić mistrzynię gimnastyki artystycznej. Filmik pokazano jako kontrowersyjny, gdyż zmuszana do nadmiernego wysiłku kilkulatka wyglądała na bardzo nieszczęśliwą. Zajrzałam do komentarzy i, tak jak się spodziewałam, dziewięćdziesiąt dziewięć procent osób komentujących uznało, że rodzice przez swoje chore, niespełnione ambicje robią dziecku z życia piekło. Myślałam o tym długo i chyba jednak przychylam się do większości opinii. Uważam, że proponowanie czy też próba zaszczepienia w dziecku swoich pasji jeszcze jest w porządku, ale zmuszanie kilkulatki do uprawiania sportu, którego wyraźnie nie lubi i nie chce, bo rodzice pragną mieć córkę-mistrzynię, to jednak przesada. Sama swoim dzieciom proponuję oczywiście różne aktywności, ale decyzja czy coś je interesuje, czy nie jest ich. Jeśli wyrażą chęć na daną aktywność, robię wszystko, aby hobby wspierać. Jednak nie wyobrażam sobie zmuszania dziecka do powielania moich pasji i nie wyobrażam sobie, żeby kosztem dziecka ratować niespełnione ambicje. 

    A teraz dlaczego wspomniałam tutaj o moje zeszłorocznej powieści "Tylko jeden dzień". Główny bohater - Adrian to sportowiec z zamiłowania, który trenuje przede wszystkim judo. Uwielbia to, jednak musi mierzyć się również z despotycznym ojcem, który sportowcem nie jest, ale sportem się pasjonuje i wymaga od syna, aby ten osiągał wyżyny. W pewnym momencie Adrian zaczyna odczuwać bunt i sam przyznaje, że jedyne co go zniechęca do jego pasji to jest właśnie jego ojciec. Poniżej wklejam wam zdjęcie kawałka strony 122 z mojej powieści, gdzie Adrian wspomina coś na ten temat :). Nie był to może aż tak istotny wątek, ale też nie znalazł się w powieści bez przyczyny. Od zawsze miałam w tyle głowy, że czasem największą barierą w realizacji naszych pasji są niestety nasi właśni rodzice. Coś o tym wiem niestety również i z własnego, dziecięcego doświadczenia.

     Kto jeszcze nie zna mojej powieści a lubi romanse obyczajowe - zachęcam, aby sprawdzić "Tylko jeden dzień" (Silentia). Opowieść o Ani i Adrianie pisałam z pasją, zaangażowaniem i miłością, dla osób podobnych do mnie. Wierzę, że takich ludzi jak my, lubiących proste historie pełne nostalgii i nadziei,  jest na świecie więcej.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia

   

fot. Silentia
(fragment  "Tylko jeden dzień" Silentia,
strona 122, 2025r.)

fot. Silentia

Zastój (haiku)

 

jest cofanie się 

coś się wnet zatrzymało

pół kroku na bok

Sil

Silentia, czyli dlaczego Sil to Sil

 

    Kto pamięta jeszcze blog "Kim jest Sil?"? Zniknął już czas jakiś temu, gdyż założyłam go w bardzo konkretnym celu i, gdy cel zniknął - blog również. A dlaczego o tym piszę? Zaraz zobaczycie.

     Gdy powstawał read2sleep.pl, chciałam, aby był bardzo dedykowany czytanym przeze mnie książkom oraz (trochę później) mojej twórczości. Nie chciałam tu niczego innego, aby nie zaśmiecać treści. Wówczas, wzorem siebie z roku 2010, pozakładałam kilka blogów tematycznych, takich jak blog do publikowania "zwykłych" opowiadań, blog do opowiadań typu fan fiction czy właśnie "Kim jest Sil?", czyli blog, który miał zawierać informacje "o mnie". I jak to w życiu bywa, szybko pojawiło się kilka problemów. Po pierwsze nie miałam czasu, aby prowadzić cztery blogi na raz. Okazało się bowiem, że małe dzieci zabierają znacznie więcej wolności niż praca zawodowa ;). A po drugie, nie wiedziałam wówczas, że blogi trzeba specjalnie opisywać dla przeglądarek, więc nikt nie miał szansy dowiedzieć się, że istnieją, a co za tym idzie istnienie tych blogów nie miało sensu. Ostatecznie skupiłam się na read2sleep.pl, który jakimś cudem miał w miarę przyzwoite odsłony. Tylko co zrobić z resztą? Twórczość poetycką na chwilę wyeksmitowałam na Instagram, ale tam również niespecjalnie ktoś zaglądał, więc zrezygnowałam z takiego pomysłu. "O mnie" spróbowałam umieścić na silentiowym facebooku, ale to również nie bardzo wyszło. Na moich tematycznych blogach wciąż pojawiało się na tyle mało odsłon (poniżej dziesięciu...), że nie kusiło mnie, aby je prowadzić. Wróciłam więc do koncepcji, którą też już dawno temu przerabiałam (choć z innego powodu), gdy moje kilka blogów z lat 2010-2011 zamieniłam na jednego, zbiorczego i przy okazji ostatniego bloga ze "starych czasów", czyli z lat 2012-2013 - był to blog InsideArt.  Ostatecznie skonstatowałam też dwie rzeczy... Po pierwsze blogi odchodzą do lamusa, po drugie - nie uczę się na błędach. Usunęłam więc wszystkie strony oprócz read2sleep.pl i od dwóch lat szczęśliwie prowadzę tylko tę jedną jedyną.

     Na blogu "Kim jest Sil?" wyjaśniałam kiedyś szczegółowo skąd wziął się mój pseudonim, pisałam również o moich zainteresowaniach i hobby. Wspomniałam, że moją największą pasją jest pisanie i czytanie, a do nieco mniejszych należy pstrykanie zdjęć czy od czasu do czasu namalowanie obrazu. Pisałam również o mojej przygodzie ze śpiewaniem (jak choćby lata w chórach) i ogólnie muzyką. Opowiadałam, dlaczego przez lata nie dzieliłam się swoją twórczością, zwłaszcza poetycką i dlaczego do dziś nie ufam żadnym konkursom (o tym jeszcze kiedyś napiszę na read2sleep.pl, bo to ciekawa, choć smutna historia). Moich postów jednak prawie nikt nie czytał a ja długo nie wiedziałam, dlaczego. Dopiero po dwóch latach zrozumiałam, że przez mój brak doświadczenia z nowoczesnym blogowaniem, przeglądarki internetowe po prostu nie widziały moich postów. Nie było ich można znaleźć praktycznie w ogóle i dlatego nikt na nie nie wchodził. Usunęłam blogi z opowiadaniami, usunęłam też "Kim jest Sil?" ze wszystkimi informacjami "o mnie". Później nie przyszło mi do głowy, aby pisać aż tyle o sobie uznając, że moich Czytelników pewnie i tak to nie interesuje. Temu jednak zaprzeczył jeden z wydawców, z którym półtora roku temu rozmawiałam o mojej książce "Tylko jeden dzień" jeszcze na etapie uzgadniania warunków ewentualnej współpracy. Powiedziano mi, że ludzie lubią wiedzieć, czyje książki czytają i, że bardzo dobrym pomysłem jest umieszczanie na okładce kilku informacji o sobie oraz zdjęcia zaraz obok blurba. Na to jednak nie chciałam się zgodzić ani wtedy, ani później. Przy okazji... odradzano mi też używanie pseudonimu... :)

    A teraz o tym, skąd wziął się pseudonim Silentia. Może coś wspominałam na ten temat na read2sleep.pl, ale nie przypominam sobie, żebym wyjaśniała temat kompleksowo. Czas troszkę nadrobić. 

    Od roku około 2002 do mniej więcej roku 2011/12, istniałam w Internecie pod zupełnie innym pseudonimem. Był on już dość rozpoznawalny w pewnych kręgach tematycznych (związanych z fan fiction). Miałam swoje konta na najpopularniejszych czatach, forach tematycznych, a później na moich blogach. Gdybym podała Wam stary nick, prawdopodobnie znaleźlibyście trochę treści z nim związanych. Był to alias dość przewrotny, a jednocześnie zapożyczony po prostu z jednej z moich ulubionych powieści. Nie wymyśliłam go, tylko używałam. Gdy około roku 2011 zaczęłam mierzyć się ze swoistym hejtem w komentarzach na moim najpopularniejszym wówczas blogu oraz, przede wszystkim, w mailach, postanowiłam zakończyć sprawę. Usunęłam wszystkie blogi, które stworzyłam pod starym pseudonimem, w tym ten, który miał po dziesięć tysięcy odwiedzin miesięcznie. Tak, 10 000. Bez żadnego pozycjonowania, reklam a nawet specjalnych wzmianek na forach. Cała sprawa była dla mnie bolesna, ale chciałam odzyskać spokój. Przestałam wówczas sprawdzać maila powiązanego z tamtym blogiem a zamiast tego założyłam nowy. Zaczęłam też intensywnie myśleć nad innym pseudonimem. Ponieważ od około roku 2010 znana byłam z zamiłowania do motyli i zawsze nosiłam jakiegoś we włosach lub w uszach, postanowiłam, że to taki pseudonim wybiorę. Długo myślałam, długo szukałam. Ostatecznie zdecydowałam się na alias Papillonia, pochodzący z języka francuskiego od słowa "motyl". Gdy jednak tak zaczęłam się podpisywać, nieustannie (naprawdę nieustannie) pytano mnie, czy to od papilotów. W końcu się poddałam. Nie chciałam być kojarzona z papilotami i lokami, których absolutnie nie znoszę ;). Włosy proste, fale, ale nie poskręcane w drobne loczki. Wiecie dlaczego? Bo jak byłam nastolatką, moja ciotka za pomocą papilotów zrobiła mi przez przypadek afro. Chciała osiągnąć fale, ale nie spodziewała się, że moje włosy są aż tak podatne na skręcenie i w efekcie przez kilka dni nie mogłam sobie z tym poradzić. Wyglądałam gorzej niż źle, po prostu groteskowo. Od tej pory nie znoszę papilotów i drobnych loków, oczywiście u siebie. ;) I może przez to zacietrzewienie uznałam, że Papillonia musi odejść. Znów szukałam dla siebie pseudonimu i tym razem wybrałam coś innego. Były to czasy, gdy sporo czytałam oraz oglądałam filmów dokumentalnych o lokalnej atrakcji turystycznej a jednocześnie miejscu kultu, o Górze Ślęży. Historyczna, łacińska nazwa tej "Góry Milczenia" brzmiała Monte Silentii. Silentii - to słowo niezwykle mi się spodobało, poczułam też, że to jest to. Od tamtej pory stałam się więc Silentią, zdrobniale Sil. To pod tym pseudonimem prowadziłam swojego zbiorczego bloga InsideArt, który został zamknięty dopiero z powodu likwidacji całej platformy blogowej, a właściwie większości platform blogowych, które znałam. I to pod tym pseudonimem postanowiłam otworzyć kolejnego bloga po wielu, wielu latach przerwy. A ostatecznie pod tym pseudonimem zapragnęłam wydawać swoją twórczość.

    Jak pisałam w poście podsumowującym rok 2025, nie był to najszczęśliwszy wybór. Okazało się, że istnieje firma, znana w świecie medycznym, która posiada markę Silentia. Dopiero niedawno przekonałam się, że niestety ma to dla mnie spore znaczenie. Wpisując Silentia w wyszukiwarkę, większość odsłon będzie dotyczyć parawanów medycznych lub specjalistycznych wanien. Książki czy nawet mój całkiem dobrze radzący już sobie blog pewnie jeszcze długo nie wygrają w wyszukiwarkach internetowych z ogromną, popularną firmą. I w ten sposób niestety troszkę sama sobie zaszkodziłam. Pewnie jakimś rozwiązaniem byłby powrót do publikowania pod prawdziwym nazwiskiem, ale tego nie chcę. Będąc swojego rodzaju buntownikiem, postanowiłam mimo wszystko pozostać Silentią. Może doczekam kiedyś momentu, gdy wpisując w wyszukiwarkę "silentia" najpierw zobaczę odnośnik do swojej twórczości? Czas pokaże.

    A na koniec ciekawostka. Kilka osób pytało mnie kiedyś, dlaczego mój nick na Instagramie to p.silentia a nie po prostu silentia. Otóż "p" zostawiłam na pamiątkę... Papillonii ;).

Ściskam i pozdrawiam

Silentia aka Sil

fot. Sil

Styczniowa "Wróżka", czyli co czytałam sobie w sylwestrowy wieczór

     

    Zacznijmy od tego, że czasopismo "Wróżka" kupowałam dotychczas tylko kilka razy w życiu i do tej pory wnętrze było dla mnie stosunkowo ciekawe. Pisałam o tym miesięczniku już kilkakrotnie a później przestałam, bo uznałam, że jednak nie jest warty tych kilkunastu złotych i mojego czasu. Nie mniej jednak, gdy w osiedlowym markecie zobaczyłam na koniec roku styczniową "Wróżkę", postanowiłam kupić ją sobie na sylwestrowy wieczór. Przejrzałam tytuły i stwierdziłam, co następuje - ciekawe jest nadal, ale znalazłam również kilka wad. 
    Zacznijmy od tego, o czym pisałam również rok temu - wielki horoskop na 2026, który jest specjalnie reklamowany na okładce, nie jest wielki, tylko znów zawiera parę zdań na krzyż. Trochę mało, jak na czasopismo o podobnej tematyce. Ponadto autorka jednego z artykułów używa nieprawidłowego sformułowania "wziąć na tapetę" zamiast "wziąć na tapet" i najwidoczniej nikt tego błędu nie zauważył. Skoro już zaczęłam od wad to dodam jeszcze, że autor najważniejszego artykuł miesiąca (w moim odczuciu oczywiście) troszkę dziwnie odnosi się do tematu, który dla mnie ma dość proste przesłanie, ale o tym za chwilę. Do zalety przejdę na końcu ;).
    Dobrze wiecie, Drodzy Czytelnicy, bo nie robię z tego tajemnicy, jaki mam stosunek do horoskopów. Nie piszę oczywiście o horoskopach urodzeniowych, bo to inna bajka i do tego tematu nie będę się w ogóle odnosić. Piszę o horoskopach miesięcznych czy rocznych "przewidujących przyszłość". Lubię je czytać od zawsze, ale od zawsze traktuję je również z ogromnym przymrużeniem oka. Jeśli są pozytywne, mówię sobie "Ale fajnie!" Jeśli są negatywne, mówię "Ale bzdury". W każdym miesiącu, w magazynie "Wróżka" horoskopów jest sporo. Ogólna prognoza astrologiczna plus po jednej pełnej stronie dla każdego znaku zodiaku (razem 12 ;)). Do tego w każdej "Wróżce" są jeszcze dwie strony horoskopu numerologicznego. Innymi słowy - jest co czytać. Tymczasem "wielki" horoskop na właśnie rozpoczynający się rok to 4 strony na 12 znaków i kilka zdawkowych zdań. Trochę czegoś innego spodziewa się człowiek, gdy bierze do rąk czasopismo o nazwie "Wróżka" ;).
    Sprawa druga, jeżeli "zwykły ktoś" mówi "brać na tapetę" to jestem w stanie uwierzyć, że nie ma pojęcia, iż w sformułowaniu nie chodzi o tapetę na ścianie, w telefonie czy komputerze. Gdy jednak taki błąd popełnia dziennikarz? To już jest dla mnie za dużo. Powiedzenie "brać na tapet" pochodzi z języka niemieckiego i jest związane ze stołem do obrad. Tapet to był po prostu stół przykryty zielonym suknem, na który trafiały sprawy do dyskusji. Dlatego mówimy brać na tapet a nie na tapetę. Błąd jest nagminny, podobnie jak np. krokodyle łzy. Większość ludzi w naszym kraju sądzi, że chodzi o ogromny, intensywny płacz, podczas gdy "krokodyle łzy" to inaczej łzy fałszywe. Tak, jak wspominałam wcześniej, gdy błędnie używają tych powiedzeń "zwykli" ludzie - tak bardzo mnie to nie razi. Jednak podobne błędy u osób zawodowo zajmujących się pisaniem? Moim zdaniem nie powinny się zdarzać, a jeśli się zdarzą - nikt nie jest doskonały, to powinna je wyłapać korekta.
    I jeszcze jedna niespójność, którą dostrzegam w styczniowej "Wróżce". Artykuł "Po co nam ten bal" (Kazimierz Pytko). W zasadzie po lekturze można powiedzieć, że tekst jest poprawny. Artykuł stwierdza, że nie ma astrologicznego powodu, żeby tak hucznie obchodzić przełom roku (31 grudnia i 1 stycznia), wyjaśnia, że wybór pierwszego stycznia na początek roku jest przypadkiem i analizuje historię kalendarzy. Ponadto autor przyznaje, że najważniejsza jest tylko symbolika zakończenia i początku, nie zaś sama data. Czego więc się czepiam? - mówiąc kolokwialnie. Ano tego, że czytając tekst "Po co nam ten bal?" miałam wrażenie, iż autor nie tylko nie docenia symboliki początku i końca, ale również podchodzi do nich bardzo sceptycznie. Nie odebrałam tego artykułu jako obiektywnego, a raczej nacechowanego pejoratywnie. Czy taki był zamysł dziennikarza? Nie wiem i pewnie się nie dowiem. Po prostu do mnie nie trafił.
    A co widzę pozytywnego w styczniowej "Wróżce"? Oczywiście rewelacyjny felieton Doroty Sumińskiej, znanej pani weterynarz. Uwielbiam czytać teksty Sumińskiej i rzadko mnie zawodzą. Gdyby "Wróżka" posiadała w swoim wnętrzu więcej takich treści, pewnie chętniej bym ją kupowała. Podobał mi się również, choć od razu powiem, że nie wszystko do mnie przemówiło artykuł "Szamanizm na każdy dzień" Marty Bitner. Fajny jest również tekst o tańcu intuicyjnym. Taniec do mnie nie przemawia i nie mieści się w kręgu moich zainteresowań a jednak nieraz sprzątając czy gotując pląsam sobie po kuchni. Oczywiście, gdy nie widzi mnie nikt spoza moich najbliższych :). Dla mnie to jest właśnie taniec intuicyjny, a nawet mimowolny... ;)
     Jeśli coś miałabym jeszcze polecić dla czytelników styczniowej "Wróżki" to będzie to artkuł "Zagubiony w czasie" Krzysztofa Kwiatkowskiego. Pamiętacie film "Powrót do przyszłości"? Jeśli byliście jego fanami lub po prostu wspominacie go z sentymentem - ten artykuł może być dla Was ciekawy.
    Najprawdopodobniej przez jakiś czas znów nie będę kupować magazynu "Wróżka", ale gdy znów się skuszę to na pewno dam znać na read2sleep.pl.

Ściskam i pozdrawiam
Silentia

fot. Sil