Kamieniec Ząbkowicki wraz z jego największą atrakcją, czyli Pałacem Marianny Orańskiej - część 1, czyli dziś krótko a Mauzoleum

 

    Choć pewnie powinnam odwrotnie, zacznę opowieść o wczorajszej, krótkiej wycieczce do Kamieńca Ząbkowickiego od atrakcji mniejszej, czyli spaceru do Mauzoleum.

        Do Kamieńca Ząbkowickiego można łatwo, szybko i przyjemnie dojechać z Wrocławia pociągiem w około 55-60 minut. Nieco dłużej, bo około 90 minut będziemy jechać samochodem. Dla tych, którzy nie muszą nie polecam tej drugiej opcji, gdyż będzie się to wiązało z koniecznością opłacenia parkingu i pozbawi nas krótkiego spaceru po uroczej, pagórkowatej miejscowości.

        Bilety do całego kompleksu można nabyć w punkcie turystycznym z boku kościoła u podnóża pałacu. Samego kościoła nie udało mi się tym razem zwiedzić, ale przewodniczka z Mauzoleum twierdzi, że kościół nie służy już do celów religijnych. Możliwe, tego akurat nie sprawdziłam. Za zwiedzanie Pałacu Marianny Orańskiej i Tarasów zapłacimy 60 zł (ulgowy 45 zł), jeśli będziemy chcieli dodatkowo zwiedzić Mauzoleum, będzie trzeba dopłacić 10 zł od osoby (nie ma biletów ulgowych). Z Pałacu do Mauzoleum przez przepiękny park można przejść piechotą (około 30-35 minut), podjechać meleksem (nie korzystałam, ale podobno kosztuje to 10 zł), a jeśli jesteśmy autem, można w kilka minut podjechać i zaparkować w pobliżu na tym razem bezpłatnym parkingu. 

    Mauzoleum będące odrestaurowanym grobowcem (bez szczątków wcześniej pochowanych tam członków rodziny Marianny) jest interesujące a samo jego zwiedzanie trwa około 15 minut. Z tego 10 minut trwa wprowadzenie przez Przewodnika a około 5 minut ogląda się hologram twórcy Mauzoleum - syna Marianny Orańskiej. 

    Jeśli jesteśmy przejazdem i nie chcemy zwiedzać Pałacu, można wykupić samo zwiedzanie Mauzoleum (na miejscu, nie trzeba iść do oficjalnej kasy). 

    Wybierając się na spacer z Pałacu do grobowca, miniemy piękny, rozległy park, pomnik Anioła i ruiny zbiorników wodnych. Ponieważ akurat wczoraj pogoda nie dopisała, zdjęcia nie oddają uroku parku.

    Poniżej kilka losowych fotografii. Jutro fotorelacja będzie obszerniejsza i będzie dotyczyła stricte letniej siedziby Księżnej Marianny Orańskiej.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia

fot. Sil

Lubię i nie lubię, czyli co mnie denerwuje a co motywuje w książkach i nie tylko...

     Mówiłam, że będą w lipcu refleksje? Mówiłam. No to są. Wczoraj "normalna" a dziś w punktach ;)

    

Lubię, bo zaczynamy pozytywnie:

1) Przyrodę, tę w rzeczywistości i tę pięknie opisaną w książkach. Również w wierszach. Uwielbiam, gdy czytając dany utwór można niemal zobaczyć piękno natury przed oczami.

2) Szacunek. Poszanowanie praw drugiego człowieka, w tym prawa do inności.

3) Moralność i wrodzoną dobroć. Pozytywni bohaterowie w powieściach nie muszą być idealni, nie muszą być nudni. Przekonanie, że naprawdę dobra postać w książce jest mało wiarygodna lub nieciekawa uważam za krzywdzący stereotyp.

4) Szczęśliwe zakończenia, choć te nie zawsze mają dla każdego takie samo znaczenie. Dla mnie ważnym jest, aby bohaterowie danej historii - tej w życiu i tej w książkach byli na końcu po prostu szczęśliwi.

5) Ciekawe hobby. Lubię, gdy ludzie mają interesujące hobby. Bohater powieści zawsze ma u mnie plus, jeśli autor zwiąże z nim jakieś ciekawe zainteresowania.

6) Spokój. Nie każda książka musi mieć niekończące się zwroty akcji. Zdarza się, że historia o spokojnej fabule trafi do mnie bardziej niż taka, w której los rzuca bohaterom non stop kłody pod nogi.

7) Moralność. Niemoralne zachowania skreślają w moich oczach bohatera powieści. Można popełniać błędy i je naprawiać (lub próbować naprawiać), jak i w życiu, ale są zachowania, po których nie jestem już w stanie cieszyć się lekturą lub znajomością z daną osobą w prawdziwym życiu. 

Nie lubię:

1) Sztucznie rozdmuchanej fabuły dla wierszówki. Niestety za to często odpowiedzialność ponoszą Wydawcy, którzy nie chcą wydawać powieści np. poniżej 400 tysięcy znaków.

2) Nie lubię mylenia nacjonalizmu z respektowaniem poszanowania praw, również prawa do inności. 

3) Hejtu. Od czytelników również. Zwłaszcza tego, który wynika z nie zrozumienia dzieła. "Ta książka jest jakaś głupia" "Autor to chyba idiota" to nie jest opinia o książce, to jest hejt. Uważam, że portale czytelnicze powinny banować takich użytkowników i usuwać tego typu opinie. Uwaga! Oczywiście negatywne opinie bywają uzasadnione np. "W tej książce wg mnie fabuła była całkowicie niespójna a bohaterowie zachowywali się nielogicznie" - to jest okej, tu czytelnik pisze o swoich odczuciach, to nie jest hejt.

4) Książek promujących życie przestępcze. Można pisać o przestępcach, jeśli jest to częścią szerszej fabuły, ale jeśli autor robi to w taki sposób, że po przeczytaniu danej pozycji ma się wrażenie, że bycie przestępcą jest czymś fajnym, uważam, że taka książka jest niebezpieczna. Zwłaszcza, gdy to powieść dla młodzieży bądź młodych dorosłych.

5) Książek o psychopatach. Nie mogę ich znieść. Taka lektura sprawia, że czuję ogromny dyskomfort. 

6) Książek epatujących okrucieństwem. Zbyt malownicze opisy zbrodni są dla mnie nieakceptowane. Tak samo w wiadomościach, w telewizji, Internecie czy prasie. Już sam fakt, że ktoś popełnił straszną zbrodnię jest dla mnie ciężkie. Nie potrzebuję jeszcze szczegółów. 

7) Niemoralności, przekonania o staniu ponad prawem, przekonania, że komuś z jakiegoś powodu wolno więcej. Ani w książkach, ani w życiu tego nie akceptuję. W tym punkcie warto też wspomnieć o przesadnym sarkazmie lub nieustannych drobnych złośliwościach. Np. rodzic sądzi, że może obrażać dziecko, bo ma nad nim władzę, nauczyciel sądzi, że może wyzłośliwiać się w stosunku do nieporadnego ucznia. Ani w książkach, ani w życiu.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Dla kogo pisze Silentia, czyli zaczęłam się zastanawiać nad własną twórczością

    Pewna Pani Redaktor, zainteresowana wydaniem jednej z moich powieści, napisała mi kiedyś, że ma problem, aby przypisać dla mojej książki konkretną grupę docelową. Chodziło jej o przedział wiekowy potencjalnych czytelników. Napisała mi wówczas, że książka jest naprawdę interesująca, ale nie wie, komu ją właściwie zaproponować i ostatecznie nie podjęłyśmy współpracy. Pomyślałam wtedy, że przecież to oczywiste do kogo jest książka, ale gdy spróbowałam określić odpowiednią grupę wiekową, również miałam z tym kłopot. Dziś problem powrócił, gdy kolejna Pani Redaktor zadała mi podobne pytanie.  Niby określiłabym wiek potencjalnych czytelników na "młodych dorosłych", ale... No właśnie, ale. 

    Kiedy piszę książkę robię to tak naprawdę... dla siebie i ludzi podobnych do mnie. Piszę historie, które sama bym chciała przeczytać, ale jeszcze nie powstały. Problem w tym, że ja nie jestem standardowym czytelnikiem. Czasami przyjemność sprawi mi przeczytanie książki skierowanej do dzieci, czasami do młodzieży, młodych dorosłych, a czasami do ludzi w moim wieku. Ważne jest, co akurat w danym momencie chcę osiągnąć. Jeśli chcę sobie poprawić humor czymś miłym, ciekawym dobrze znanym, ale łagodnym, sięgam np. po "Hobbita", czyli książkę pisaną dla dzieci. Gdy potrzebuję relaksu przy romansie dla gospodyń domowych to po taką książkę sięgnę. A gdy chcę poczytać o młodzieży, biorę na tapet coś z kategorii "young adults". Gdy sama piszę - piszę konkretną historię bez określonej grupy docelowej. Często z fabułą bardzo rozłożoną w czasie. Moi bohaterowie są nieraz dziećmi, gdy zaczyna się powieść a dojrzałymi ludźmi, gdy się kończy. Do kogo wówczas zaadresować powieść? Do osób "pomiędzy"? ;) Tylko, że wówczas może się okazać, że żadna z grup czytelników nie będzie w pełni usatysfakcjonowana - późniejsze rozdziały mogą się nie nadawać dla dzieci, wcześniejsze będą nudzić dorosłych. Oczywiście nie oznacza to, że nigdy nie piszę książek, w krótszym przedziale czasowym i wówczas jest łatwiej. Wówczas najczęściej wiek grupy docelowej łatwo określić na podstawie podobieństwa do wieku bohaterów. Jeśli główna bohaterka przez całą książkę ma 10 lat to raczej będzie to książka dla dzieci w wieku 9-10 lat. Jeśli ma 25, to może nie dokładnie dla osób z ćwierć wieku na karku, ale raczej już dla tych 18+.

    Pisząc książkę dla siebie i ludzi mi podobnych utrudniam sobie zadanie z końcowym etapem powstawania książki, czyli z wybraniem grupy docelowej. Drodzy Czytelnicy, każde wydawnictwo Wam powie, że jeśli chcecie wydać książkę, musicie wiedzieć, dla kogo chcecie ją wydać i stwierdzenie "dla siebie" nie przejdzie. Musimy wiedzieć, czy napisaliśmy powieść dla dzieci, dla ludzi młodych czy może dla znużonych matek, które próbują znaleźć chwilę relaksu. Jeśli nie będziemy umieli określić grupy potencjalnych czytelników, niestety może się okazać, że nawet świetnej książki nie uda nam się wydać. 

   Takie oto chmury nachodzą nieraz na moje pisarskie niebo, co niniejszym obrazuję fotografią :)

fot. Sil

Ściskam i pozdrawiam

Silentia

Tylko tyle

 

Miałam tyle marzeń

tak wiele nadziei...

Tak dziwnie się dzieje

a czasem nie trzeba

Myśleć nad tym, co było kiedyś?

Lub może wręcz przeciwnie

Może tylko to jest kluczem

Co dawno pogrzebane

W siwej głowie nieraz tak wiele mądrości

Lub nie ma już nic

tylko te tęsknoty

I wspomnienie o tym,

gdy mała dziewczynka

uśmiechnięta do zdjęcia

pięknie miała spleciony warkoczyk...

Gdy chłód w środku ciała

nieważne to - zima, lato, wiosna...

Nie ogrzeje się skóra

Od czerwieni i czerni.

Sil

Twierdza Kłodzko

 

    Po 67 minutach w pociągu IC i opuszczeniu dworca Kłodzko Miasto około godziny 10:30, w kilkanaście minut udało mi się dotrzeć do schodów prowadzących prosto na największą obecnie atrakcję turystyczną Kłodzka, czyli Twierdzę. Zakup biletów poszedł szybko i sprawnie. Za zwiedzanie całości - Głównej Trasy oraz Labiryntów zapłaciłam 60 zł (bilet ulgowy kosztował 50 zł). Zwiedzanie było z przewodnikiem(a właściwie z dwoma... ) i trwało około 3,5 godziny. Można zdecydować się na zwiedzanie tylko jednej części, wówczas płacimy 38 zł (30 zł bilet ulgowy). Główną trasę można zwiedzać samodzielnie, jednak do podziemi schodzi się jedynie z przewodnikiem.

    Twierdza składa się z kilku obszarów historycznych. Dowiadujemy się kto i dlaczego ją wybudował, jak funkcjonowała w czasach wojen a jak w czasach pokoju, jakie miała znaczenie historyczne, jakie wyposażenie oraz tego, że nigdy nie została zdobyta :). 

    Po zwiedzaniu można kupić oczywiście pamiątki, jest też coś do przekąszenia. 

    Polecam zwiedzać całość z przewodnikiem, gdyż historia tego miejsca jest naprawdę interesująca. Mnie do gustu bardziej przypadła Główna Trasa. Labirynty były interesujące, ale pomijając fakt, że jest tam mniej niż 10 stopni Celsjusza, to jeszcze są długie przestoje, w których trzeba stać w miejscu i słuchać i nie jest to zbyt przyjemne. Ponieważ zwykle idzie się z innymi przewodnikami górą a z innymi dołem, wiele informacji się powtarza.

    Wycieczkę do Twierdzy polecam. Konstrukcję na pewno warto zobaczyć, warto posłuchać też rysu historycznego. Cena nie jest wygórowana. Bezpłatnie można odwiedzić taras widokowy. Pamiątki również można kupić jeszcze przed główną bramą oraz opłaceniem biletu. Jest też całoroczne, bezpłatne minimuzeum.

    Zapraszam do obejrzenia kilku losowych fotografii.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia

fot. Silentia

 

Kłodzko... Dziś kilka ujęć z miasta, jutro Twierdza

 

          Kochani!

    Trzeciego lipca wybrałam się na jednodniową wycieczkę do Kłodzka. Choć jestem Dolnoślązaczką z dziada pradziada, akurat w przepięknym Kłodzku nigdy wcześniej nie byłam. Znałam różne turystyczne miejscowości Kotliny Kłodzkiej, ale akurat Kłodzka nie miałam okazji zwiedzać. Od lat zbierałam się, aby odwiedzić to śliczne, jak słyszałam, miasteczko i wreszcie się udało. 

      Postanowiłam przygotować dwa posty z fotorelacjami. Dziś kilka  prostych ujęć z miasteczka, jutro wrzucę odrobinę zdjęć z Twierdzy.

    Kłodzko najdłużej, bo aż do XVI wieku było w rękach Czechów, następnie trafiło w ręce Prusaków, a dopiero po II Wojnie Światowej stało się polską ziemią. Wg relacji przewodników z Twierdzy, o której więcej napiszę jutro, bywały epizody polskie na ziemi kłodzkiej, ale generalnie nie miało to większego znaczenia dla historii naszego kraju.

    W Kłodzku, oprócz Twierdzy oczywiście, można zobaczyć wiele uroczych kamieniczek, przepiękny most gotycki, elegancki Ratusz i wiele innych. Z Wrocławia do Kłodzka można dojechać wygodnie koleją. Z Wrocławia Głównego do Kłodzka Miasto dojedziemy w 67 minut pociągiem IC lub około 80 minut Kolejami Dolnośląskimi.

        Zapraszam do obejrzeniu kilku pierwszych fotografii.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia

fot. Silentia