zaplątałam się w miłość
w firankę z marzeń utkaną
cała w nikłych niteczkach
delikatnej jak jedwab nadziei
z tęsknoty uciekam pod bawełnę pościeli
by nie czuć, że zapach to już nie ten, co kiedyś
czekam, myśląc o niczym
marznąc i płonąc od wewnątrz
coś spętało mi nogi i nie wiem, jak ruszę z miejsca
coś związało mi dłonie
i nie wiem, co robić dalej
język za słonym wodospadem
jakby obumarł z niemocy
by powiedzieć to wszystko
co jest niewypowiedziane
Silentia
Wszystkiego miłosnego życzę Wam i sobie ;)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Na początku było spojrzenie
Rozdział 5. Odbudowa
Alicja…
Nie przyznałam się Aleksowi i sama przed sobą również udawałam, że nie pamiętam, iż po zmianie mebli w kuchni nie byłam w stanie tak po prostu wyrzucić tych, które stworzył dla mnie mój były. Zamiast tego zapłaciłam nowej ekipie, by ostrożnie je zdemontowała i wyniosła do mojej piwnicy. Nie miałam zbyt dużej kuchni, a piwnica wcześniej stała zupełnie pusta, toteż nie było problemu z miejscem. Zamknęłam ją na klucz i nie zaglądałam tam od miesięcy udając, że pusta jest nadal. Lecz dwa dni po tym, jak po roku spotkałam moją utraconą miłość a także po tym, jak Aleks wyjaśnił mi, co się właściwie wydarzyło – zmieniłam zdanie. Już nie chciałam tandetnych, prostych mebli, które miały zwiastować dobrą zmianę a tak naprawdę przygnębiały mnie jeszcze bardziej. Zapragnęłam domowego ogniska, które kiedyś rozpalił dla mnie Aleks. Mój Aleks, którego straciłam przez jego głupotę a może jednak przez jego zagubienie. I choć wciąż nie mogłam wybaczyć mu, że wykluczył mnie ze swojego życia zamiast chwycić mnie za rękę i przejść razem przez trudności, dziś wiedziałam jedno. Nie chcę już o nim zapomnieć, nie chcę wymazać ze swojego życia śladu po nim. A ponieważ z natury jestem porywcza i rzadko umiem zapanować nad działaniem, gdy już podejmę decyzję czego chcę, nie czekając na jakiekolwiek wsparcie, zaczęłam przywracać dawny porządek sama. Zakasałam rękawy i w piątek po pracy zaczęłam nerwowo i chaotycznie opróżniać wszystkie kuchenne szafki. Układałam rzeczy w salonie lub upychałam w lodówce, jedynym sprzęcie, który się nie zmienił w tym miejscu przez ostatni rok. A gdy już wszystko było puste, wygrzebałam z dna szafy w przedpokoju moje kobiece pudełko z narzędziami w kolorze lila róż (nie mój wybór, dostałam w prezencie od kuzynki…) i zaczęłam demontować szafki oraz pułki. Na razie górne.
Już po godzinie wiedziałam, że mój pomysł nie należał do najlepszych. Z półką na przyprawy, relingiem oraz kilkoma innymi drobiazgami poszło nawet nieźle. Jednak, gdy wzięłam się za szafki, okazało się, że trochę przeceniłam swoje możliwości. Lekko mówiąc…
Pierwsza szafka spadła na blat, robiąc w nim wielką dziurę. Druga uszkodziła mój kamienny zlew, a trzecia właśnie upadła mi na nogę i teraz siedziałam wściekła, zakurzona i spocona, zastanawiając się, co mnie podkusiło, by brać się za to w pojedynkę. Po brudnych policzkach ciekły mi łzy gniewu a stopa pulsowała tępym bólem. Miałam tylko nadzieję, że nie jest złamana...
Minął jakiś czas, nim wreszcie wstałam z miejsca i niezgrabnie zaczęłam zbierać to, co poodpadało z górnych szafek. Nie robiłam wielkich postępów, nie bardzo wiedząc, co teraz i wtedy właśnie zadzwonił dzwonek u moich drzwi. „Świetnie, idealny moment na odwiedziny!” - przewróciłam oczami. Puściłam wszystko, co trzymałam, wytarłam twarz w koszulkę a ręce w spodnie a następnie, pokuśtykałam, aby otworzyć.
I zamarłam…
- Aleks – jęknęłam wodząc wzrokiem między nim a małą istotką, którą trzymał za rękę. Dlaczego przyszedł do mnie z synem? W piątek wieczór? Gdy tonęłam we własnej katastrofie?
- Niespodzianka! - krzyknął maluszek wyjmując zza pleców bukiet kwiatów i w tym momencie po raz kolejny dziś miałam ochotę się rozpłakać.
- Alu, co się dzieje? - wykrztusił na mój widok Aleks.
- Nic, nic – starałam się pozbierać myśli – Po prostu… nie spodziewałam się dziś… nikogo.
- Przyszliśmy nie w porę?
- Trochę. Ale wejdźcie, tylko prosto… nie wiem, gdzie… może do mojej sypialni? - załamałam ręce – Zaraz ogarnę dla was coś do picia.
Odsunęłam się, aby przepuścić Aleksa i jego syna, a gdy drzwi już się za nimi domknęły, uklękłam przed małym Krzysiem.
- Witaj, słoneczko. Miło znów cię widzieć – spróbowałam się uśmiechnąć przez łzy. Przyjęłam też w końcu kwiaty, które mi ofiarował.
- Ciebie tes – ucieszył się – Tata nie wiedział, cy nas wpuścisz, ale ja byłem pewien, ze tak!
- Jasne, że tak.
Obróciłam się, żeby zapytać o coś Aleksa, lecz nie było go w przedpokoju. Stał na końcu korytarza, w drzwiach kuchni i jeśli kilka dni wcześniej wyglądał na podłamanego jej widokiem, to dziś wyglądał na porządnie zszokowanego.
- Co tu się wydarzyło? - wykrztusił wreszcie – Alicja, co ty wyprawiasz?
- Powiedzmy, że jednak nowy dizajn nie do końca mi odpowiadał – przygryzłam wargę.
- Ale dlaczego wzięłaś się za to sama? Mogłaś sobie zrobić krzywdę! - podszedł do mnie nie kryjąc złości – Czemu to zrobiłaś?
- Znałeś mnie lepiej niż ktokolwiek na świecie – wzięłam się pod boki – Powinieneś wiedzieć, dlaczego!
Zamilkł na moje słowa, a następnie ponownie wszedł do kuchni.
- Niezła dziura – obejrzał mój blat – ale to był syf, dlatego tak łatwo się uszkodził. Szkoda tylko zlewu, wygląda na porządny.
Przytaknęłam, nie komentując, bo nie było czego. Miał rację. Zamiast tego spojrzałam na jego syna
- Przykro mi, słoneczko, że musisz oglądać tę ruinę. Nie brałabym się dziś za tę pracę, gdybym wiedziała, że odwiedzi mnie taki miły chłopiec.
- Jest baldzo fajnie! - wykrzyknął Krzyś – I tes jesteś miła. Lubię cię!
- A ja ciebie.
- Synku – przerwał nam Aleks – czy jeśli włączę ci bajkę w telefonie, posiedzisz chwilę spokojnie przy tamtym stole?
- O! Naplawdę dostanę bajkę? Dziś nie jest niedziela!
- Tak, wyjątkowo i tylko przez pół godziny!
- Tak!
Aleks usadził syna i ustawił go przed telefonem, ja zaś umyłam ręce i przyniosłam herbatniki z szuflady pod ścianą.
- Mogę mu dać? - zapytałam.
- Jasne, dziękuję. Synku, tu jest twoja woda. Za chwilę do ciebie wrócimy, okej?
- Okej – uśmiechnął się malec, nawet nie odwracając wzroku od ekranu.
- Jak zaczarowany – przewrócił oczami jego ojciec, po czym pociągnął mnie za rękę w kierunku pomieszczenia, które kiedyś było moją kuchnią.
- Nie musisz mi z tym pomagać – odchrząknęłam, gdy zaczął energicznie odstawiać połamane szafki pod przeciwległą ścianę a następnie wziął się za demontaż uszkodzonego blatu.
- Wiem, ale chcę – posłał mi znaczące spojrzenie – Tylko powiedz mi, co później? Masz jakiś plan B? Chcesz zostać bez kuchni?
- Nie… - przygryzłam wargę – Właściwie w piwnicy mam kuchnię, którą dla mnie zbudowałeś… Chciałam ją przywrócić.
Aleks zatrzymał się w połowie swojej nieoczekiwanej pracy i zamarł na moment, a po chwili bardzo powoli odwrócił się i podszedł do mnie.
- Nie wyrzuciłaś jej? - zapytał ostrożnie.
- Nie… Nie mogłam na nią patrzeć, bo za bardzo mnie ranił ten widok – spuściłam wzrok czując się nagle niezręcznie – Wiem, to głupie.
- Nieprawda – szepnął tylko.
- W każdym razie, nie mogłam się zdobyć, żeby całkiem się jej pozbyć, więc wykorzystałam moją pustą piwnicę.
- Alu… - jęknął i delikatnie odgarnął włosy z mojego policzka – Czy pozwolisz…
- Tak? - ponagliłam ostrożnie.
- Jeśli pozwolisz, chciałbym ją dla ciebie odbudować a następnie... – przełknął nerwowo ślinę – Przyszliśmy tu dziś z moim synem, bo miałem nadzieję, że pozwolisz mi w jakimś sensie wrócić do swojego życia. Rok temu nie byłem sobą, nie wiedziałem, co robić ani co się ze mną dzieje. Czy po tym, jak odbuduję dla ciebie to miejsce, mogę mieć nadzieję, że pozwolisz odbudować nam coś więcej? Nasze życie razem…
Odsunęłam się i pokręciłam przecząco głową. Ręce Aleksa opadły wzdłuż ciała, a na jego twarzy pojawiły się ból i zaskoczenie. Czułam jak szklą mi się oczy.
- Nie byłam z tobą szczera, gdy byliśmy razem – teraz to ja przełknęłam nerwowo ślinę – Dopiero, po tym, jak zobaczyłam cię z synem a ty przyszedłeś w nocy wyjaśnić mi, co się stało, że mnie zostawiłeś... zdałam sobie z czegoś sprawę. Powiedziałeś mi, że chciałeś ze mną założyć rodzinę... Tymczasem ja… Aleks, ja raczej nie będę nigdy mogła mieć dzieci. Byłam chora, przeszłam zabieg, mam tylko jeden jajnik i też osłabiony. Możliwe, że nigdy nie mogłabym dać nam dziecka, a ty pragniesz dzieci. Wybacz mi.
- Alu… - podbiegł do mnie i delikatnie podniósł podbródek, który opuściłam, hamując łzy – TO jedyny powód, dla którego nie chcesz dać nam drugiej szansy? Nie ma nikogo innego? Nie masz innych zobowiązań?
Przytaknęłam, a wtedy złapał mnie i szczelnie zamknął w swoich objęciach.
- To nie jest ważne – pokręcił głową, odsuwając się lekko i patrząc mi głęboko w oczy – Zanim nie pojawił się Krzyś, nie sądziłem, że będę miał dzieci. Rozważałem to, ale się bałem. Teraz, gdy już mam syna nie wyobrażam sobie życia bez niego, ale bez ciebie również nie. Jeśli nie będzie nam dane mieć więcej dzieci, nie szkodzi. Możemy stworzyć rodzinę we troje. Być szczęśliwi. Proszę, nie odtrącaj mnie. Nie odtrącaj nas. Matka Krzysia nie chce być jego mamą. A ty? Nie musisz, ale możesz. Co nam odpowiesz?
- A jeśli się nie sprawdzę? - przestraszyłam się nagle – Nie mam pojęcia o dzieciach, ciebie nie widziałam rok. Co jeśli nam nie wyjdzie? Jeśli będę złą matką?
- Alu, na budowaniu kuchni też się nie znasz, a jednak podjęłaś to ryzyko, bo sądzę, że w głębi serca ci na mnie nadal zależy nie mniej niż mi na tobie – uśmiechnął się lekko – Przejdziemy razem przez wszystko, tak jak powiedziałaś. Odbudujemy twoją kuchnię, odbudujemy nasze wspólne życie, a jeśli któreś z nas coś zepsuje, spróbujemy jeszcze raz. Co ty na to?
Słowa były zbędne. Uśmiechnęłam się, przytaknęłam i wtuliłam się najmocniej jak potrafiłam w jego ramiona. Trwaliśmy tak przez chwilę, gdy nagle ktoś do nas podbiegł i pociągnął nas za ręce.
- Tatusiu, cy Alicja będzie moją nową mamą? - zapytał przejęty mały chłopiec.
Kucnęłam i ostrożnie go przytuliłam.
- Jeśli tego chcesz...
- Chcę!
- Więc tak, Alicja będzie twoją mamą.
Rozdział 4. Nadzieja
Aleks…
Siedziałem w biurze od godziny bezmyślnie gapiąc się w dizajnerski zegar na przeciwległej ścianie i wspominałem swoje życie. Było co wspominać. Po spokojnym dzieciństwie, przyszedł klasyczny nastoletni bunt, w którym dałem popalić moim rodzicom. Następnie nauka stolarstwa i inżynierskie studia na politechnice. Tam było już spokojnie, bo zacząłem jednocześnie pracę, która okazała się moją pasją i w efekcie dość wcześnie otworzyłem własne studio projektowania mebli. Firma rozwinęła się, miałem pracowników, ale dalej lubiłem wszystko nadzorować. Kupiłem pierwsze a następnie drugie mieszkanie, spotykałem się z miłymi kobietami a później nastąpiła era Sylwii, która do dziś odbijała mi się czkawką, ale nie. Nie żałowałem, że mam syna, nawet jeżeli Sylwia była beznadziejną matką. I wreszcie pojawiła się Alicja. Moja miłość, którą straciłem z własnej głupoty, w szoku lub przez źle pojmowaną ojcowską odpowiedzialność, sam już nie wiedziałem. A teraz, gdy los połączył nasze ścieżki ponownie, ona wyrzuciła mnie ze swojego domu. Zniszczyła pracę moich rąk, którą wykonałem przepełniony rodzącym się między nami uczucia. Pamiętam, jak dbałem o każdy szczegół, docinałem, zmieniałem detale. Chciałem, by kuchnia, którą dla niej wykonam była idealna. Dodawałem droższe element i choć nie mogłem nie wziąć od niej pieniędzy, bo już wszystko było opłacone, starałem się, by moja praca była na najwyższym, możliwym poziomie.
Ale Ala zniszczyła wszystko. Wyrzuciła. Nie było w jej domu już nic ze mnie. Kiedyś pocieszałem się leżąc bezsennie samotnie w łóżku, że chociaż odszedłem, ma obok siebie jakąś cząstkę mnie. Nawet nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo się myliłem. To tylko kuchnia, wiem. Tylko meble, a jednak czułem się tak, jakby wyrwała ze swojego domu kawałek mnie. To bolało.
- Szefie, masz chwilę? - zza niedomkniętych drzwi mojego biura wyjrzał Marek, jeden z moich najlepszych projektantów.
- Jasne – poprawiłem się na krześle i wskazałem mu, żeby usiadł – O co chodzi?
- Dziwna sprawa i nie bardzo wiem, jak to ugryźć.
- Wal.
- Chodzi o to, że wczoraj pod wieczór zadzwoniła do nas kobieta. Nie przedstawiła się. Zapytała jednak, czy mógłbym znaleźć dla niej projekt kuchni sprzed niecałych dwóch lat. Poprosiłem o imię i nazwisko, żebym mógł sprawdzić w bazie danych, czy mamy jeszcze ten projekt a ona odpowiedziała, że poda mi dane tylko, jeśli nie dowie się o tym Aleks Szumilas.
- Co takiego? Co jej odpowiedziałeś? - z niewiadomych przyczyn zrobiło mi się nagle gorąco.
- Że nie jestem pewien, czy mogę robić cokolwiek za plecami właściciela firmy. Odparła, że rozumie i, że w takim razie nieważne.
- Na który telefon dzwoniła? I kiedy dokładnie?
- Podstawowy, ten ze strony internetowej. Wczoraj, tuż przed zamknięciem, akurat jeszcze byłem w biurze.
Podziękowałem i skinąłem głową na znak, że Marek jest wolny, po czym wyczekałem na moment, aż nasza recepcjonistka wyszła do pokoju socjalnego na lunch. Podszedłem do jej biurka sięgając po telefon biurowy. Ręce mi drżały, gdy przeszukiwałem historię połączeń, choć sam nie wiedziałem, dlaczego. A gdy w końcu moim oczom ukazał się numer, który znałem na pamięć i rozpoznałbym o każdej porze dnia i nocy, zrozumiałem dlaczego byłem aż tak podenerwowany. Wczoraj, tuż przed zamknięciem, próbując zdobyć swój stary projekt kuchni, dzwoniła Alicja. Co to mogło oznaczać, czy chciała odbudować to, co zniszczyła z żalu, że ją porzuciłem? Czy mogłem mieć nadzieję, że nadal coś do mnie czuła?
Tego dnia nie odpływałem już w myśli. Nie wspominałem melancholijnie przeszłości ani nie pogrążałem się w żałobie po straconej miłości. Tego dnia pracowałem jak natchniony aż do piętnastej trzydzieści, gdy spokojnie spakowałem się i pobiegłem do żłobka, aby odebrać Krzysia. Gdy już posadziłem syna w aucie i słuchając jego wesołej paplaniny zapiąłem pasy w foteliku, w mojej głowie zaczął rodzić się plan. Alicja była głęboko zraniona, ale w tym momencie zdałem sobie z czegoś sprawę. Prawdopodobnie nie przestała mnie kochać. Przez syna straciłem kiedyś miłość mojego życia i teraz, z jego pomocą, zamierzałem tę miłość odzyskać.
Rozdział 3. Zrozumieć
Alicja...
Woda w mojej wannie dawno zdążyła ostygnąć, nie zostało już też zbyt wiele piany, ale wciąż nie umiałam zmusić się, żeby wstać, powycierać różową, pomarszczoną skórę i udać się wreszcie na spoczynek. Zresztą już wiedziałam, że i tak dziś łatwo nie zasnę... Cholerny Aleks, zbyt przystojny, żeby istnieć! Nawet z rozbitym nosem… Cholerny jego syn, zbyt słodki, by go nie pokochać od pierwszego spojrzenia. I jeszcze to głupie serce, które w jednej sekundzie zdążyło zapomnieć nad czym razem pracowaliśmy od roku! Jedno spojrzenie w szare oczy mojego eks i wszystkie zabliźnione rany otworzyły się na oścież. Krwawiły tak samo, jak tamtej nocy sprzed dwunastu miesięcy, gdy wyszeptał "to koniec".
Wszystko zaczęło wracać. Wspomnienie każdej wspólnej chwili, każdego dotyku i pocałunku. Miałam przed oczami każdy, cudownie długi spacer i każdą wspólną kawę o świcie. Nieważne, gdzie spędzaliśmy noc - u niego czy u mnie, to Aleks był tym, który okrywał mnie szczelnie kołdrą i szeptał "pośpij jeszcze, zrobię nam coś do picia". Uśmiechałam się zawsze tak bardzo szczęśliwa, tak bardzo zaopiekowana.
Aleks był typowym kawoszem, podczas gdy ja za kawą nie przepadałam. To nie miało żadnego znaczenia - szybko doszliśmy do porozumienia. Gdy byliśmy u niego, raczył mnie cudowną, świeżą kawą z dodatkami, które nabył specjalnie dla mnie. Gdy noc spędzaliśmy u mnie, zawsze parzył herbatę. Szeptał, że sprowadzam go na złą drogę, bo nic mu nie smakuje lepiej niż herbata w moim towarzystwie. Szczerze polubiłam wczesne poranki w jego męskim mieszkaniu i napoje kawowe, które dla mnie wymyślał.
Mieszkanie Aleksa było spore z dużą ilością surowej cegły i własnoręcznie wykonanych przez niego mebli. Zagadnęłam go kiedyś o to. Mówiłam, że nie ma w jego domu ani odrobiny kobiecej ręki. Śmiał się, że przede mną nigdy by nie pomyślał, że będzie chciał, aby jakaś kobieta maczała palce w wystroju jego samotni. Teraz zaś, twierdził, że wręcz czeka aż to ja właśnie zacznę się u niego rządzić. "Ty już się całkiem nieźle rządzisz u mnie" - odparłam ze śmiechem, wspominając, że poznaliśmy się, gdy wykonywał moją kuchnię.
Tej kuchni nie było już w moim domu. To było pierwsze, czego się pozbyłam, lecząc rany po nagłym odejściu Aleksa. Wykonawca nowej sto razy się upewniał, czy naprawdę chcę zdemontować tak świetnie wykonane meble. Tak, wtedy byłam tego pewna. Dziś, gdy po roku znów zobaczyłam straconą miłość, czułam się jednak tak, jakbym popełniła błąd usuwając jego pracę z mojej kuchni. Jakbym zdradziła... Tylko, że nie miałam powodu, żeby tak się czuć. To w końcu on zostawił mnie a nie na odwrót.
Nie wytłumaczył się w kawiarni, nie wyjaśniał. "Nie zmienię przeszłości" – to jedyna odpowiedź, jaką od niego uzyskałam a później odpłynął we własne myśli, jakby nie było go tak naprawdę ze mną w tamtej chwili. Nie umówiliśmy się na inne miejsce ani czas. Nie złożyliśmy sobie żadnych obietnic. Żadne z nas nie zapewniło drugiego, że miło było się zobaczyć po roku. I wiedziałam, dlaczego. Bo nie było miło. Rozdzierający ból w klatce piersiowej powrócił. Poczucie bezsensu? Również. Wróciły też żal i gniew a wszystko to na raz i jakby ze zdwojoną siłą. A to było tak bardzo nie fair.
Zza niedomkniętych drzwi łazienki doszedł do mnie uporczywy dźwięk dzwonka. Początkowo postanowiłam go zignorować, w końcu było już późno a ja nikogo się nie spodziewałam, lecz w tym momencie uświadomiłam mnie, że ten dźwięk o godzinie dwudziestej trzeciej zdecydowanie powinien mnie zainteresować. A co jeżeli to jakieś służby ratunkowe? Może był pożar lub któremuś z moich rodziców coś się stało? Wyskoczyłam z wanny jak oparzona, szczelnie owinęłam się ręcznikiem, a następnie prawie pobiegłam do drzwi. Lecz, gdy zerknęłam przez wizjer, sama nie wiedziałam, czy śmiać się, płakać czy może pobiec po jakiś ciężki przedmiot, by zdzielić intruza, którym okazał się nie kto inny, lecz obiekt moich myśli.
- Co ty tu robisz w środku nocy?! - otworzyłam z impetem.
- Cześć, Alu - dłonie ukrył głęboko w kieszeniach i na moment taktownie odwrócił wzrok - To niezbyt bezpieczne otwierać drzwi w takim.... stroju, nie uważasz?
Miał słuszność, wiedziałam to zanim nawet spojrzałam w dół, by zobaczyć wodę kąpiącą z mojego ciała i niezbyt zakrywający cokolwiek ręcznik, ale zamiast cofnąć się i natychmiast się ubrać, poczułam jak rośnie we mnie przekora.
- To raczej nie jest już twoje zmartwienie. Czego chcesz?
- Mogę wejść?
Nie mógł, nie powinien był, a jednak skinęłam głową i przepuściłam go w drzwiach, które momentalnie zamknęłam.
- Dlaczego nie jesteś z synem? Znów zostawiłeś go gdzieś samego? - skrzyżowałam ręce na piersiach - I czego chcesz ode mnie?
- Spokojnie, mój syn jest pod opieką babci. Zresztą o tej porze i tak już śpi. A co tu robię? Przyszedłem zrobić to, co powinienem był zrobić rok temu.
- Czyli co?
- Wytłumaczyć się.
- Nie potrzebuję twojego wytłumaczenia - syknęłam - Potrzebuję tylko kilku faktów na temat tego, co się stało, żeby móc odzyskać spokój.
Weszłam do łazienki, zrzuciłam ręcznik i zmieniłam go na szlafrok, który od razu porządnie związałam a następnie udałam się do kuchni po wodę. Starałam się nie myśleć, nie wybiegać w przyszłość. Nalałam sobie pełną szklankę i wypiłam ją duszkiem, gdy zaś odwróciłam się chcąc wrócić do przedpokoju, zobaczyłam zszokowanego Aleksa błądzącego wzrokiem po pomieszczeniu.
- Co tu się stało, Alu?
- To co powinno było się stać – ponownie skrzyżowałam przedramiona – Ty zniszczyłeś mnie, ja zniszczyłam twoją kuchnię. Uczciwe, czyż nie?
Przytaknął i odwrócił wzrok, zdążyłam jednak zobaczyć, jak szklą mu się oczy. To nie było fair. Zachowywał się teraz tak, jakbym zrobiła mu jakąś przykrość, choć to on rzucił mnie bez słowa wyjaśnienia. Ja usunęłam tylko cholerne meble!
- Wróćmy do przedpokoju – zaproponował a następnie odwrócił się i wyszedł. Z daleka zobaczyłam jak przysiadł ciężko na ławeczce obok drzwi frontowych, więc podeszłam i w milczeniu stanęłam naprzeciwko. Czekałam, minęła dłuższa chwila, zanim zaczął wreszcie mówić.
- Sylwia, matka mojego syna to była kobieta, o której kiedyś coś ci wspominałem. Pamiętasz? Pytałaś raz, czy byłam wcześniej w poważnym związku.
- Pamiętam, mówiłeś, że w zasadzie byłeś w czymś takim, ale twoja dziewczyna bardziej ci imponowała niż ją kochałeś.
- Tak było. To właśnie Sylwia. Fascynowała mnie, bo była zadbana, pewna siebie, przebojowa. Miała swoją kancelarię prawną. Praca była dla niej najważniejsza i w tamtym czasie moja dla mnie również. To nas łączyło. Spotykaliśmy się regularnie, ale niezbyt często, jednak Sylwia dawała mi znać, że myśli powoli, aby się ze mną związać na poważnie. Mówiła o wspólnej przyszłości, wspólnym mieszkaniu. Nie byłem pewien, czy chcę coś zmienić w naszej relacji, więc niewiele komentowałem te jej sugestie. Któregoś razu powiedziała mi, że oczekuje czegoś specjalnego z okazji świąt. Długo chodziłem po sklepach, zastanawiałem się, co ja właściwie robię, a jednocześnie szukałem tego "czegoś specjalnego". Ostatecznie zdecydowałem się na naszyjnik, drogi i przesadnie wystawny. Gdy Sylwia zobaczyła prezent, wpadła w szał. Rzuciła nim we mnie krzycząc "Miałam na myśli pierścionek z brylantem, niedomyślny idioto!". To wtedy zrozumiałem, że ten związek nie ma przyszłości. Powiedziałem jej to i odszedłem. Przez jakiś czas się nie odzywała a ja czułem się wolny i szczęśliwy. Miesiąc później zadzwoniła do mnie. Powiedziała, że dobrze mi radzi postarać się ją odzyskać, inaczej będę żałował do końca życia. Zaśmiałem się, po czym odłożyłem słuchawkę. Sądziłem, że to ostateczny koniec. Niedługo później poznałem ciebie... Nasze spotkanie było dla mnie jak grom z jasnego nieba. Wreszcie zrozumiałem, co to znaczy kogoś pokochać. Uszczęśliwiałaś mnie każdym oddechem, każdym uśmiechem. Bardzo chciałem wkrótce założyć z tobą rodzinę, mieć dzieci...
Aleks przerwał na chwilę i ukrył twarz w dłoniach, ja zaś poczułam zimny dreszcz na plecach. Nagle coś sobie uświadomiłam. Nigdy nie rozmawialiśmy o planach na przyszłość, więc Aleks nie zdawał sobie sprawy, że ja być może nigdy dzieci nie będę mogła mieć. Teraz to już nie było istotne, ale jak mogłam przeoczyć fakt, że nigdy mu nie powiedziałam o przebytej chorobie... "Ma pani dwadzieścia pięć procent szans na zajście w ciążę, to wbrew pozorom całkiem niezły wynik" - mówił dr Burzański, jednak wiedziałam swoje. Skoro miałam dwadzieścia pięć procent szans, że będę mogła mieć dzieci, oznaczało to, że na siedemdziesiąt pięć procent nigdy w ciążę nie zajdę.
- W każdym razie - Aleks spojrzał na mnie, wyrywając mnie z ponurych myśli, a następnie dokończył swoją opowieść - Tego dnia, gdy się rozstaliśmy... To właśnie tamtego dnia rano do mojego biura wpadła Sylwia. Byłem akurat na spotkaniu ze starszą projektantką luksusowych wnętrz, z którą od lat współpracuje moja firma. Sylwia postawiła na moim biurku torbę do przewijania i podała mi małego chłopca. Powiedziała, że zemstą za porzucenie jej miało być to, iż nigdy nie dowiem się, że mam syna. Ale co to za zemsta, o której nawet bym się nie dowiedział? Więc wymyśliła inną. Nim pozbierałem szczękę z podłogi, do mojego gabinetu weszło kilku mężczyzn niosących rzeczy dziecka, łącznie z łóżeczkiem. Sylwia oświadczyła, że niniejszym stałem się samotnym ojcem, po czym wyszła.
- Co takiego?
- To co usłyszałaś. Sylwia zostawiła mi syna, a ja przez kilka godzin próbowałem obudzić się z abstrakcyjnego snu. Ale to nie był sen, Alu. Pierwsza pomogła mi ta projektantka, o której wspomniałem. Pokazała mi jak trzymać dziecko, jak przewinąć i nakarmić a następnie życzyła mi powodzenia i obiecała, że odezwie się za kilka dni, jak już ogarnę temat chłopca. Anulowałem wszystkie spotkania i wezwałem na pomoc matkę. Nie wiedziałem co robić. Moja mama… - Aleks przełknął ślinę i na chwilę odwrócił wzrok – Mama prosiła, żebym zawołał ciebie na pomoc, ale ja czułem się głupio. Powiedziałem, że nie mogę cię tym obarczać. Że muszę zwrócić ci wolność. Strasznie się pokłóciliśmy. W życiu nie słyszałem, żeby moja mama kogoś wyzywała czy przeklinała. To był chyba jej pierwszy raz.
- Nie mogę powiedzieć, że się z nią nie zgadzam! Dlaczego, do cholery, zamiast zadzwonić i powiedzieć, co się stało, zerwałeś ze mną?
- Nie wiem, Alu – szepnął – Byłem w szoku, w dołku. Niczego nie rozumiałem i tak strasznie się bałem.
- Przeszlibyśmy przez to! Kochaliśmy się! Nie zostawiłabym cię! - łzy wściekłości zaczęły drążyć bruzdy na moich policzkach, nie mogłam tego wszystkiego znieść – Za to ty bez zastanowienia zostawiłeś mnie nawet mi niczego nie wyjaśniając!
- Wybacz mi! Nie byłem sobą.
- A później? Nigdy się nie otrząsnąłeś? Mogłeś wrócić później, wyjaśnić.
- Alu…
Sięgnął, by obetrzeć moje łzy, lecz odtrąciłam jego rękę. Wstał i opuścił dłonie wzdłuż ciała. Przez łzy widziałam jego zbolałą, bezradną twarz.
- Idź już sobie, Aleks. Jak mówiłeś dziś w kawiarni, nie zmienisz przeszłości – gwałtownie wytarłam twarz dłońmi – Potrzebowałam zrozumieć i już rozumiem. Możesz już wracać do życia, w którym mnie nie chciałeś.
- Gdybym mógł coś zrobić… - zaczął, ale przyłożyłam dłonie do uszu.
- Idź już sobie – powtórzyłam – Na dziś mi wystarczy!
Skinął głową, posłał mi ostatnie spojrzenie, po czym sięgnął po klamkę od drzwi. Odszedł. Ponowie zniknął z mojego życia. I naprawdę nie wiedziałam, co teraz...
Rozdział 2. Krew i szok
Aleks…
Krew przestała lecieć i udało mi się jako tako umyć twarz oraz zaprać koszulkę. Całe szczęście była czarna, bo inaczej wyglądałbym dość makabrycznie. Właściwie to makabryczniej… Nawet z zapraną koszulką i ogarniętym nosem mogłem obecnie śmiało straszyć dzieci w Halloween, bo twarz miałem spuchniętą i czerwoną jak burak. Na szczęście kilka ruchów palcami po skrzydełkach nosa pozwalało mi podejrzewać, że chyba obeszło się bez złamania. Nos bolał jednak jak jasna cholera i nie mogłem wyjść z podziwu, że zrobił mi to nie kto inny tylko mój własny dwuletni syn. Dobrze przynajmniej, że wziąłem akurat kilka dni wolnego, więc nie zobaczy mnie nikt z firmy. Miałem również nadzieję, że nie zobaczy mnie żaden znajomy ani krewny. A najlepiej, gdyby teraz nie widział mnie nikt. Chciałem już wracać do dziecka, bo choć przypiąłem go w pustej kawiarni, w specjalnym krzesełku a baristka obiecała na niego zerkać, to jednak wiedziałem, że nie jest to najlepsze miejsce, aby zostawić takiego malca bez opieki. Już naciskałem klamkę od drzwi do toalety, gdy rozdzwonił się mój telefon. Świetnie, dzwoniła moja matka.
- Mamo, nie mogę teraz – jęknąłem do słuchawki zamiast powitania.
- Aleks, mieliście być w domu! Stoję pod drzwiami, ale nikt mi nie otwiera.
Szlag, zapomniałem, że miała dziś wpaść z jakimiś rzeczami dla Krzysia.
- Przepraszam, zapomniałem. Jesteśmy w parku.
- Którym parku? Może podjadę do was?
- Daj spokój! Możesz podejść do tej kawiarni ulicę dalej i tam zaczekać. Zadzwonię, jak tylko wrócimy.
- A czemu tak dziwnie mówisz? Masz katar?
- Mamo, później pogadamy. Pa!
- Czekam więc. Pa!
Wziąłem głęboki wdech i nacisnąłem gwałtownie klamkę, aby wydostać się wreszcie z łazienki. Stosunki z matką miałem dość napięte już od roku, od dnia, gdy powiedziałem jej, że zamiast oświadczyć się kobiecie mojego życia, postanowiłem samotnie wychować syna. Mama nie rozumiała mojej postawy. Również zszokowała ją informacja o wnuku, ale nie wiedziała, czemu po prostu nie wtajemniczę Alicji w sytuację, w której się znalazłem, a zamiast tego zrezygnuję ze związku z nią. Szczerze? Sam dziś już nie byłem pewien, dlaczego wówczas podjąłem taką decyzję. Wiedziałem jednak, że tego nie da się naprawić. Odszedłem nagle, bez słowa wyjaśnienia. Z dziurą w sercu i bez nadziei. A teraz ona pewnie już jest szczęśliwa z kimś innym. A nawet jeśli nie, pewnie i tak nie chciałaby mnie znać po tym wszystkim. Z ciężkim sercem spróbowałem przywołać na twarz pogodną minę, lecz gdy tylko spojrzałem w kierunku mojego syna, aż zrobiło mi się słabo. „Nie, niemożliwe” – szumiało mi w uszach, gdy prawie pobiegłem w stronę Krzysia łowiąc słowa kobiety, która stała obok niego.
- Ale dlaczego tata zostawił cię samego w kawiarni, żeby umyć nos – pytała zszokowana.
- Tata tego szkraba musiał umyć nos po tym, jak niniejszy maluch z całej siły uderzył go huśtawką i twarz taty zalała się krwią. - odpowiedziałem za syna - Dzień dobry, Alicjo. Jesteś absolutnie ostatnią osobą, którą spodziewałem się zobaczyć gawędzącą z moim dzieckiem.
I naprawdę była a sądząc po jej wyrazie twarzy, ja wywołałem u niej podobny szok. Była blada, wyglądała jakby miała zemdleć. Po prostu zastygła.
- Może usiądziesz z nami – zaproponowałem po dłuższej chwili milczenia.
- Masz syna, Aleks? Ile ma? Dwa? Trzy lata?
- Dwa.
- Pięknie mówi…
- Dziękuję.
- Aleks… Czy ty… byłeś z kimś, kiedy my… - oczy jej się szkliły, jednak jej twarz powoli nabierała kolorów.
- Nie, nie byłem – odparłem dobitnie – Nigdy bym tego nie zrobił.
- Więc jak? - pokręciła głową, a następnie faktycznie usiadła, mocno ściskając swój kubek z herbatą.
- To był syn mojej byłej. A teraz jest mój – odparłem tylko.
- To przez niego odszedłeś?
- Ala, proszę. Nie przy Krzysiu – zacisnąłem pięść na oparciu wysokiego krzesełka.
Spojrzałem też na mojego chłopca, aby upewnić się, że wszystko u niego w porządku. Na szczęście nie wyglądał na zmartwionego czy przestraszonego. Po prostu wodził wzrokiem między mną a Alicją i tyle.
- Aleks – zawołała mnie nagle, a jej wzrok żądał wyjaśnień, choć to nie był czas a ani miejsce.
- Nie zmienię przeszłości – szepnąłem tylko.
- Wiem – odszepnęła - Ale chciałabym zrozumieć, co sprawiło, że w jednej chwili wszystko zniszczyłeś. Mam prawo wiedzieć.
Miała prawo i ja miałem prawo się wytłumaczyć, lecz naprawdę nie mogłem robić tego teraz. Nie przy moim synu. Przez chwilę milczałem, rozważając swoje opcje, Alicja zaś wstała z miejsca uznawszy najwyraźniej, że już nie doczeka się odpowiedzi. Wymieniliśmy jeszcze kilka słów, których jednak już po sekundzie nie byłem w stanie sobie przypomnieć. Zamiast tego nadstawiłem uszu, gdy podeszła, aby pożegnać się z Krzysiem.
- Do zobaczenia, szkrabie – uśmiechnęła się do niego – Miło było cię poznać.
Zaśmiał się i energicznie pomachał jej rączką, ale Alicja nie odezwała się więcej. Podniosła papierowy kubek ze stolika, po czym odwróciła się i noga za nogą powlokła się w kierunku wyjścia. Ja zaś ciężko usiadłem na miejscu naprzeciwko syna próbując ze wszystkich sił zrozumieć, co się właśnie wydarzyło.
Trzy miesiące później…
Rozdział 1. Nowy początek
Alicja…
Nie znosiłam zapachów szpitali i dlatego, gdybym tylko mogła, umawiałabym się z moim lekarzem daleko od jego stałego miejsca pracy. Problem w tym, że doktor Burzański był naprawdę wyjątkowym lekarzem. Nie prowadził swojej prywatnej praktyki lekarskiej, poświęcając cały swój czas pacjentom oraz studentom, których z niezwykłym wręcz zaangażowaniem szkolił już prawie trzydzieści lat. Był wspaniałym, przystojnym mężczyzną w średnim wieku. Uwielbiali go wszyscy od współpracowników przez studentów aż po pacjentki takie jak ja. Tak, nadal go uwielbiałam nawet pomimo faktu, że od kilku miesięcy byłam święcie przekonana, że każdy mężczyzna to świnia. Jednak trzeba było sobie jasno powiedzieć - jeśli istniał na świecie jakiś wyjątek potwierdzający regułę, był nim właśnie doktor Burzański.
- O, jest pani, pani Alu – pomachał do mnie zza uchylonych drzwi gabinetu, gdy tylko podniosłam się z niewygodnego, plastikowego krzesełka poczekalni w przyszpitalnej przychodni.
- Dzień dobry, doktorze! - uprzejmie siknęłam głową.
Weszliśmy do środka i doktor powoli zamknął za nami drzwi.
- Siadaj, siadaj, Alunia – uśmiechnął się do mnie tym wyjątkowym uśmiechem, który zawsze kojarzył mi się z takim kierowanym do córek a nie pacjentek. Doktor nie ukrywał, że wszystkie swoje pacjentki tak właśnie traktował, jak córki – Jak tam? Jakieś dolegliwości? Coś nowego? Badania zrobione?
- Zrobione, doktorze – przesunęłam do niego kilka kartek naprędce wyjętych z teczki – Chyba wszystko w porządku.
- Zaraz zobaczymy – odebrał moje wyniki i powoli zaczął je analizować – Świetnie, doskonale. Faktycznie, wszystko dobrze. Nawet cytologia rewelacyjna. Brawo, młoda damo.
- Dziękuję, ale to chyba pańska zasługa.
- Bzdura, żaden lekarz nie wyleczy, jeśli pacjent nie chce być zdrowy. Jest naprawdę dobrze, a to oznacza, że dbasz o siebie i tak ma być. To ostatnia krytyczna kontrola. Teraz spokojnie możemy się zobaczyć dopiero za dwa czy nawet za trzy lata, córciu.
- Naprawdę? Nie muszę już przychodzić co pół roku?
- Naprawdę. Wszystko wygojone, wyniki wzorowe. Teraz możesz przyjść jedynie, aby mnie odwiedzić, ale wolałbym, żebyś bez potrzeby nie kręciła się po szpitalu. I tak wiem, że tego nie znosisz.
- Szpitala nie, ale pana uwielbiam, doktorze, i może tak być, że się stęsknię nieco szybciej – roześmiałam się, a następnie westchnęłam, bo niestety, miałam na myśli dokładnie to, co powiedziałam. Aż zakręciła mi się łezka w oku.
- No, no, kiciuś. Nie trzeba się tak wzruszać! Ja też będę tęsknił, więc powiedzmy, że na kontrolę zapraszam już za dwa lata. Co ty na to? - puścił mi oczko.
- Dobrze, doktorze, postaram się wytrzymać.
Wstałam, aby się pożegnać i doktor również. Uścisnął mnie krótko a następnie niemal wypchnął za drzwi.
- Pani Alu – krzyknął za mną, gdy już odeszłam kilka kroków w głąb korytarza – Proszę dbać o siebie! Tak samo albo i lepiej.
- Obiecuję – pomachałam mu.
I już mnie nie było. Już kierowałam kroki gdzieś indziej, do pobliskiego parku, którego unikałam z jednego tylko powodu, przez Aleksa, którego wspomnienie wciąż napawało mnie żalem. Ale dziś mijał rok odkąd bez większego wyjaśnienia rzucił mnie pod moim własnym biurem. Rok! Jak to zleciało? Już nie płakałam za nim po nocach, nie czułam tej głębokiej boleści, która przez pierwsze tygodnie co noc od nowa łamała mi serce. Teraz byłam zła, naprawdę zła i z tej złości w końcu udało mi się podnieść. Zmieniłam pracę, aby nie musieć łączyć jej z naszym bezsensownym rozstaniem. Zmieniłam kuchnię, którą wybudował dla mnie własnoręcznie a dziś rano powzięłam kolejną decyzję. Koniec z unikaniem miejsc, które kojarzyły mi się z nim. Będę chodzić do ulubionej galerii handlowej, w której razem robiliśmy zakupy. Pójdę do ulubionej parkowej kawiarni po moją ulubioną herbatę różaną i do mojego parku miejskiego, w którym spacerowaliśmy trzymając się za ręce. Aleksa już nie ma, jestem sama, ale to nie oznacza, że nie mam prawa do wszystkich swoich ukochanych miejsc. Jest pełnia wiosny, jest maj. Zamierzam znów cieszyć się życiem i nie myśleć o tym, że nie jesteśmy już razem i to dłużej niż ze sobą byliśmy. Ani o tym, że spodziewałam się z nim zestarzeć, że serce podopowiadało mi, że to ten jedyny. Głupie! Wiedziałam, że miłość jest przereklamowana.
Przyspieszyłam kroku i już po chwili zostawiłam za sobą obszerny teren szpitala uniwersyteckiego, do którego następnym razem będzie mi dane zajrzeć dopiero za dwa lata. Miła niespodzianka i powód do świętowania. A najlepszym miejscem do świętowania jakie przyszło mi teraz do głowy, była kameralna kawiarnia przy pobliskim parku.
Choć pogoda była dziś wyjątkowo piękna, o tej porze dnia w tej części miasta nie było zbyt wielu ludzi. Para emerytów siedziała na pierwszej ławeczce, jaką ustawiono w okolicy, a dalej właściwie nie widziałam nikogo. Tym lepiej. Była dziesiąta rano i pierwszy raz od pół roku byłam o tej porze poza biurem. Początkowo planowałam wrócić do pracy po wizycie u lekarza, ale nowa szefowa zachęciła mnie do wzięcia dnia wolnego. Nie spierałam się. Była dobrą szefową i zawsze dla swoich pracowników chciała jak najlepiej, dlatego też przyjęłam jej propozycję bez wahania. A teraz, dzięki jej wyrozumiałości, mogłam cieszyć się wiosennym dniem w otoczeniu przyrody. Kwiaty i drzewa były w pełnym rozkwicie, zieleń była tak soczysta, że aż chciało się żyć a błękitne niebo sprawiało, że czułam się lekka i szczęśliwa. Przez dłuższą chwilę manewrowałam więc pomiędzy alejkami a następnie poszłam prosto do uroczego budynku kawiarni, w której serwowano najlepszą herbatę z płatkami róży, jaką w życiu piłam. Pchnęłam przeszklone drzwi i już za moment czułam aromatyczny zapach, za którym zdążyłam się stęsknić przez ostatnie kilkanaście miesięcy.
Tak, jak się spodziewałam, w kawiarni było zupełnie pusto, moją herbatę dostałam więc błyskawicznie. Podziękowałam baristce uśmiechem i z papierowym kubkiem w dłoni, udałam się na swoje dawniej ulubione miejsce. Ale tu czekała mnie niespodzianka. Przy stoliku, który zwykle zajmowałam, siedział i wesoło majtał nogami w wysokim krzesełku około dwuletni chłopiec. Rozejrzałam się pilnie po okolicy, ale nigdzie nie namierzyłam jego rodziców. Tylko baristka zerkała w jego stronę od czasu do czasu. Czy to możliwe, że był tu sam?
- Ceść! - zamachał do mnie z szerokim uśmiechem, jakby to właśnie na mnie czekał.
- Cześć, maluchu – odparłam zdziwiona – A gdzie masz rodziców?
- Tata zaraz wlóci, miał tyci wypadek – odpowiedział płynnie maluszek. Może był jednak trochę starszy niż wydawało mi się na początku, skoro tak pięknie mówił? Owszem, troszkę seplenił, ale byłam w stanie wszystko zrozumieć. I mówił pełnymi zdaniami!
- Cieszę się, że tata zaraz wróci, ale i tak postoję tu obok ciebie dopóki go nie ma, w porządku?
- Pewnie! Jak mas na imię?
- Jestem Alicja – uśmiechnęłam się – A ty?
- Ksyś! Znam to! - ucieszył się.
- Co znasz, słoneczko?
- Alicja, znam to.
- To dość popularne imię – odpowiedziałam, choć w sumie jedyną Alicję oprócz siebie, którą znałam była ta z Krainy Czarów…
- Nie, nie! Tata casem tak mówi! Casem nagle mówi „Alicja!” Ale to chyba coś złego, bo później jest smutny.
- Ojej, już myślałam, że tak ma na imię twoja mama.
- Nie, mama to Sylwia, ale nie lubię jej! - zdenerwował się mały, a ja mało nie udławiłam się herbatą. Nigdy w życiu nie słyszałam, żeby tak małe dziecko mówiło, że nie lubi mamy. Chociaż z drugiej strony, nie znałam zbyt wielu dzieci. Może to jakiś etap czy coś takiego.
- Rozumiem – odpowiedziałam tylko, bo co innego mogłam odpowiedzieć a następnie odruchowo spojrzałam na zegarek i nagle poczułam niepokój – Długo nie ma twojego taty, wiesz dokąd poszedł?
- Do łazienki, umyć nos.
- Umyć nos? - wybałuszyłam na niego oczy a wtedy malec wybuchnął śmiechem.
- Tak i mas wielkie ocy!
- Ale dlaczego tata zostawił cię samego w kawiarni, żeby umyć nos – nie mogłam uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszałam i już zaczęłam się zastanawiać, czy aby nie będę zaraz musiała wezwać do parkowej kawiarni policji, gdy nagle ktoś podbiegł do naszego stolika.
Od niechcenie spojrzałam przez ramię, żeby zobaczyć, co się dzieje i zamarłam.
- Tata tego szkraba musiał umyć nos po tym, jak niniejszy maluch z całej siły uderzył go huśtawką i twarz taty zalała się krwią… - usłyszałam głos, który jeszcze do niedawna nawiedzał mnie w snach – Dzień dobry, Alicjo. Jesteś absolutnie ostatnią osobą, którą spodziewałem się zobaczyć gawędzącą z moim synem.
Kochani!
Tak, jak obiecałam, od dziś przez kolejne sześć dni będę wrzucać kolejne fragmenty mojej mikropowieści "Na początku było spojrzenie". Prosta historia drugiej szansy przed Wami.
Ściskam i pozdrawiam
Silentia
Na początku było spojrzenie
Silentia
Prolog
Na początku było spojrzenie, pół uśmiechu i kilka niezgrabnie wymienionych żartów pomiędzy elementami mojej nowej kuchni, którą Aleks przyszedł zmontować za swojego pracownika. Pracownik się rozchorował w ostatniej chwili, a silne poczucie etyki zawodowej Aleksa sprawiło, że choć był szefem, zakasał rękawy i sam zabrał się za wkrętarkę, młotek i poziomicę. Posyłaliśmy sobie więc te spojrzenia, a ja czułam suchość w ustach i zbyt silne uderzenia serca, gdy tylko odwrócił się na chwilę znad swojej pracy. Kuchnia nabierała kształtów, szlachetnych kształtów pod jego utalentowanymi dłońmi. Uśmiechałam się coraz częściej, coraz częściej szukałam jego spojrzenia… A gdy tylko ostatnia śrubka została dokręcona, lawina powstrzymywanych uczuć spłynęła na nas dwoje, zalewając nas od stóp po czubek głowy nieoczekiwaną namiętnością. Już nie pamiętam, kto pierwszy podbiegł, by wbić się namiętnie w usta tego drugiego… Pamiętam tylko dni, tygodnie i miesiące pełne miłosnych uniesień, wyrwanych z ciasnych grafików spotkań. A później rosnącą w sercu nadzieję.
Skończyło się nagle. Urwało wręcz. Jednego dnia pospiesznie żegnał mnie namiętnie w pachnącej pościeli, a już następnego wieczoru pod moim własnym biurem, blady i zmęczony mówił, że przyszedł się pożegnać. Chyba tylko szok, w którym się znalazłam sprawił, że nie zemdlałam. Że nie zaczęłam krzyczeć ani ryczeć, jakby właśnie żywcem wyrywano mi z piersi serce. Słuchałam, ale nie wierzyłam, nie rozumiałam. A on? Powtarzał, że zawsze będzie mnie kochać na zmianę z „żegnaj i wybacz mi”.
Minęło dziewięć miesięcy i nadal nie rozumiem, co się wówczas wydarzyło. Dziewięć długich miesięcy, w których działałam jakby na autopilocie. I dopiero teraz powoli zaczęłam zdawać sobie sprawę z jednego. Aleks zniknął z mojego życia na dobre...
Warto wspomnieć na samym początku niniejszego posta, że nie jestem fanką zimy. Lubię niemal każdą porę roku, ale akurat zimę lubię tylko w jednym wariancie - krótkim. Ostatnie lata przyzwyczaiły mnie, że choć w styczniu czy lutym zdarza się śnieg czy mróz, trwa on w moim regionie najwyżej parę dni. Tymczasem przedłużająca się stricte zimowa aura sprawia, że odechciewa mi się wszystkiego i, zamiast realizować najróżniejsze plany, zajmuję się wycieraniem nosków, podawaniem syropków i czuwaniem w nocy nad młodymi człowiekami z gorączką. Mnie też jakby bardziej łamało w kościach...
Na luty, na read2sleep.pl, nie przygotowałam zbyt wiele, ale mam coś bardzo konkretnego. W przyszłym tygodniu zamieszczę na niniejszym blogu moje "walentynkowe" opowiadanie. "Na początku było spojrzenie" liczy zaledwie pięć rozdziałów plus prolog. Będę je publikować przez kolejne sześć dni. Jest to prosta historia "drugiej szansy", ale mam nadzieję, że dobrze będzie się Wam ją czytało.
Czy coś jeszcze się tu pojawi w bieżącym miesiącu? Pewnie tak, ale to zależy od wielu czynników. Nie będzie wyjątkowo mikroopowiadania, ponieważ będzie takie nieco dłuższe. Myślałam o zamieszczeniu jeszcze jednej recenzji prostej gry, jednak obawiam się iść w tym kierunku, aby read2sleep.pl nie przemienił się w play2sleep.pl... Mam jednak kilka przemyśleń i refleksji związanych z doniesieniami prasowymi na temat polskiej edukacji. Czytałam też wiele interesujących artykułów na inne tematy. Może coś z tego zainspiruje mnie do napisania posta? Zobaczymy.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
raz słońce się skryło
gdzieś tam ponad nami
raz światło tańczyło
na niebie, nad dachami
przed i raz po świecie
obudził się człowiek
było sobie raz życie
spod przymkniętych powiek
raz w ciszy, raz w zgiełku
płacz podzielił nas równo
raz przyszło przebaczenie
raz mu było zbyt trudno
z głębin myśli westchnienie
ponad wszystko, co było
raz zaczęło się życie
raz się życie skończyło
Silentia
 |
| fot. Sil |
Czasem lubię zaskakiwać i dlatego dziś opowiem o czymś, czego na pewno nie spodziewaliście się na blogu read2sleep.pl. Dziś opowiem o grze Disney Frozen Free Fall od Jam City, Inc.
Kto pamięta film animowany Frozen (w Polsce znany jako "Kraina Lodu")? Ja pamiętam doskonale, gdyż była to ulubiona bajka mojej siostrzenicy i oglądałam Frozen dziesiątki razy, w tym jednego dnia trzy razy pod rząd.... Tak, da się ;). Frozen, luźno inspirowane baśnią Andersena - "Królowa Śniegu" oraz nieco za bardzo, jak na mój gust, zbliżone do rosyjskiej produkcji z 2012 roku - również pod tytułem "Królowa Śniegu", opowiada o przygodach dwóch sióstr - księżniczek. Obdarzona niezwykłą mocą Elza, za namową trolli, do których jej rodzice zwracają się po pomoc, po wypadku z udziałem jej młodszej siostry - Anny, jest odizolowana od świata. Rodzice ukrywają następczynię tronu, aby nauczyła się panować nad swoją zdolnością tworzenia lodu. Niestety, wychodzi to średnio i Elza nie robi postępów. Wkrótce też, z przyczyn losowych, traci wsparcie matki i ojca. Gdy Elza i Anna są nastolatkami, ich rodzice giną w wypadku na morzu. Przez kilka lat państwo pogrążone jest w żałobie, aż do momentu, gdy Elza jest już gotowa, aby objąć rządy. Podczas balu po koronacji Elzy na królową, młodej władczyni puszczają jednak nerwy a jej gniew i strach zamienia całą okolicę w krainę lodu. Elza ucieka, zaś jej młodsza siostra, która czuje się winna sytuacji, wyrusza, aby odszukać królową i sprowadzić ją do domu.
Tak w dużym uproszczeniu zaczyna się fabuła Frozen/Krainy Lodu i tego właśnie się spodziewałam, gdy któregoś razu mąż zainstalował dla mnie grę na swojej konsoli. Nie jestem fanką gier ani konsol, ale mój mąż próbował mnie przekonać, że jestem, tylko jeszcze nie znalazłam odpowiedniej dla siebie gry. Spróbowałam więc Frozen Free Fall i... muszę przyznać, że całkiem mi się spodobała. Nie była to gra fabularna/strategiczna, a polegała jedynie na czymś w rodzaju układania klocków z utrudnieniami. Przez jakiś czas zdarzało mi się zagrać, a później przestałam, bo jednak nie miałam na to czasu. Nie sądziłam też, że gra jest mi do czegokolwiek potrzebna. Na pewno nie do szczęścia. ;) Przez lata nie tęskniłam i nawet zapomniałam, że coś takiego istniało.
Ale... parę tygodni temu pomyślałam, że potrzebuję czegoś do zajęcia kilku minut, gdy czekam np. na autobus czy na dziecko, gdy kończy "swoje dziecięce sprawy". Miałam wówczas dość przeglądania "prasy", bo ciągle trafiałam na wszechobecne cierpienie - dzieci, zwierząt, świata. Zaczynanie powieści, gdy ma się 5-10 minut mijało się z celem, podobnie jak czytanie materiałów związanych ze studiami. I wtedy przypomniałam sobie o istnieniu gry Frozen Free Fall. Postanowiłam sprawdzić, czy jest wersja na telefon i faktycznie, była. Ściągnęłam, zainstalowałam i zagrałam po raz pierwszy, a później drugi i kolejny. I to jeden z trzech powodów, dla których ostatecznie gry nie polecę ;). Jest zbyt wciągająca, pomimo swojej prostoty :D.
Choć Frozen Free Fall posiada sklep z "życiami"/gadżetami do gry - dla mnie jest on zbędny. W akurat tę grę można spokojnie grać nie wydając na nią wprost ani złotówki. Oczywiście, można sobie "dokupić" życie oglądając reklamę, ale nawet to na upartego jest zbędne, bo życia odnawiają się i po 30 minutach mamy kolejne życie do wykorzystania. Naprawdę można się obyć tak bez wydawania pieniędzy, jak i bez oglądania reklam, a gra nadal będzie dobrze grywalna.
Disney Frozen Free Fall jest do pewnego momentu relaksująca, choć wcale nie taka łatwa, więc czasem mogą puścić nerwy. Jednak jeśli nie jest się zapalonym graczem, a grę tę potraktuje się po prostu jako "czekadełko", nie spędza ona snu z powiek. Oczywiście każdy kolejny poziom trudniejszy jest od poprzedniego, ale zdarzają się też "przerywniki" w postaci łatwiejszych leweli (wybaczcie spolszczenie). Może się więc zdarzyć, że po serii irytująco trudnych poziomów, traficie na taki, który praktycznie zagra się sam.
We Frozen Free Fall istnieją również dodatkowe atrakcje, jak choćby dodatkowe zadania z mini grami, które można traktować jako odpoczynek od planszy głównej. Również same plansze można wybierać zmieniając sobie "mapy". Można brać udział w wyzwaniach, które nagradzane są zwykle całkiem sowicie. Można też budować miasteczko nawiązujące do kraju Elzy i Anny z filmu animowanego, o którym wspomniałam wcześniej. Grając, bez żadnego wysiłku zdobywa się walutę, którą można wydawać na elementy architektury miasteczka. Jest to całkiem miły przerywnik.
A jednak napisałam, że są trzy powody, dla których gry nie polecę. Pierwszy już znacie, jest to gra zbyt wciągająca ;) i może skraść nam więcej czasu, niż chcemy poświęcić. Drugim powodem jest fakt, że mam wrażenie, iż nieustanne rozbłyski w grze nie są zbyt zdrowe dla oczu. Ja akurat mam wrodzoną wadę wzroku, jednak zauważyłam, że jeśli włączę Frozen Free Fall, moje oczy bolą znacznie szybciej niż przy normalnym korzystaniu ze smartfonu - czytaniu maili, książek czy wiadomości. A jaki jest trzeci powód tego, iż gry Frozen nie będę polecać dalej? Cóż, bardzo szybko zużywa baterię.
Dla porządku napiszę jeszcze kilka ogromnych plusów Disnej Frozen Free Fall. Przede wszystkim - nie ma reklam, które przerywają grę! Nie jest też to gra, która nieustannie wyciąga pieniądze od użytkownika. Frozen Free Fall jest ponadto bardzo różnorodne i na pewno nie jest nudne. Postaci z gry mają swoje osobowości, każda ma również swoje własne "pomagacze" dla gracza. I jeszcze miły bonusik - codziennie przy pierwszym logowaniu danego dnia otrzymuje się jakiś prezent przydatny w grze.
Poniżej przedstawiam kilka zrzutów z gry, jakbyście byli ciekawi, jak to mniej więcej wygląda. Disney Frozen Free Fall można bezpłatnie pobrać ze sklepu Google.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
 |
| Zrzuty z Dsisney Frozen Free Fall |
Cześć, jestem Silentia. Często podpisuję się jako Sil, bo tak jest krócej, ale i jakoś tak prościej. Jestem poetką i pierwszą książką, którą wydałam w życiu był właśnie tomik poezji. To było w 2018 roku i jeszcze wówczas nie używałam w "prawdziwym świecie" pseudonimu "Silentia".
Swoją przygodę z twórczością w Internecie również zaczęłam od stronki z moimi wierszami. Było to dawno, dawno temu w odległej galaktyce ;). To jednak nie wiersze przyniosły mi popularność w sieci, lecz opowiadania typu fan fiction, które oficjalnie zaczęłam pisać około 2009 roku. Sława moich fanowskich opowiadań zaczęła się równie gwałtownie jak się skończyła, po czym na całe lata zapomniałam o blogowaniu. Wróciłam około 2021 roku z blogiem RiF (romans i fantastyka), gdzie również zaczęłam publikować fan fiction. Miałam nawet pierwszych czytelników, ale... nie miałam czasu ;). A później powstał oczywiście read2sleep.pl, czyli blog, na którym obecnie najłatwiej mnie spotkać. Ale tu fan fiction nie ma już zbyt wiele, za to znajdziecie różne opinie o książkach, artykułach, sporo wierszy, troszkę moich mikro opowiadań, jak również refleksje i, moje ulubione - fotorelacje z krótkich podróży.
Moje kolejne dwie książki, wydane również pod prawdziwym nazwiskiem, były książkami dla dzieci. Pierwsza z nich (2022) miała postać wierszyków i ilustrowana była prostymi rysunkami mojego pięcioletniego wówczas synka. Druga (2023), zawierała krótkie opowiadanka dla dzieci. Nie byłam zadowolona z żadnego z tych wydań i dlatego niewiele osób dowiedziało się o ich istnieniu. Z perspektywy czasu zastanawiam się, czy dobrze się stało, iż dowiedział się ktokolwiek. Chociaż - tu mała niespodzianka, dzieci, które otrzymały książeczkę z opowiadaniami, przyjęły ją bardzo ciepło. Entuzjastycznie wręcz. To sprawia, że czasem zastanawiam się, czy nie wrócić do pisania prostych historii dla najmłodszych. Mam to na liście "TO DO" (z ang. "do zrobienia").
W roku 2025, po wielu latach zmagań, przemyśleń i wątpliwości, wydałam wreszcie powieść obyczajową. "Tylko jeden dzień" został przyjęty dobrze przez tych kilku szczęśliwców, którym udało się go zdobyć, bo książce od samego początku towarzyszył straszny pech. To była pierwsza książka, o której pomyślałam, że chciałabym ją wydać dla szerszego grona i niestety - los mi nie sprzyjał. Cały 2025 rok, czyli rok premiery, książka chowała się przed potencjalnymi czytelnikami.
Pisałam, że jestem poetką. Dlaczego nie pisarką? Proste, bo poezję "piszę" od urodzenia. Od kiedy tylko pamiętam, układałam wierszyki, rymowanki itp. Dopiero później zaczęłam układać dłuższe historie, jakby... "bajki" a pierwszy twór odrobinę przypominający powieść napisałam odręcznie mając mniej więcej lat trzynaście. Pamiętam to nieszczęsne coś, co w dziewięćdziesięciu procentach składało się z dialogów. Absolutnie nie mogłam wówczas zrozumieć, po co komu opisy? Ale! Przyznam szczerze, gdy czytywałam w tamtym czasie książki, również uważałam, że najfajniejszą ich częścią są po prostu rozmowy bohaterów.
Pewnie zastanawiacie się czasem, ile Sil ma lat. Hmm... w zasadzie to zależy. Metryka jest bezlitosna, ale duchem czuję się nieraz wciąż małą dziewczynką - niczym Alicja w Krainie Czarów. Zagubiona w świecie, którego nie mogę do końca rozgryźć, staram się być dojrzałą mamą, kiedy trzeba i niesforną marzycielką, gdy nikt nie widzi.
Pewnie nie muszę wyjaśniać, jakie mam hobby. Pisanie! Ale to nie wszystko, bo jeszcze czytanie, śpiewanie (obecnie tylko karaoke na telewizorze, gdy pozostali domownicy znajdą się poza zasięgiem wzroku... i słuchu), odkrywanie zamkowych ruin i przyrody, uwiecznianie tego wszystkiego na fotografiach i, rzadziej, malowanie farbami akrylowymi. Uwielbiam malować obrazy, chociaż nie posiadam ani odrobiny talentu w tym względzie. Lubię być również gospodynią domową, choć przyznam, że z wiekiem akurat ta rola nieco mnie przytłacza... Lubię gotować i piec ciasta. I jeszcze jedno! Lubię spacery od progu mojego domu aż do nieskończoności.
Lubię też być mamą, ale to nie jest temat a la hobby. Moje dzieci to moje największe wyzwanie i największa duma.
Kocham zwierzęta, wszystkie, choć mam tylko kota. Zawsze miałam kota.
Jestem wegetarianką. Nie fanatyczną i nie próbuję nikogo nawracać, pouczać ani przekonywać do swoich racji. Mogę zjeść przy jednym stole z osobami, które wybiorą mięso. Wegetarianizm to mój wybór i nie zamierzam dokonywać wyborów za innych.
Jestem samotniczką. Lubię spędzać czas sama ze sobą. To wówczas tworzę moje historie, jednak przyznam szczerze, że inspirują mnie głównie sytuacje z życia wzięte. Czasem zasłyszane słowo, czasem urwana scenka, którą dojrzę gdzieś w biegu np. w autobusie. Wystarczy impuls i w mojej głowie rodzi się pomysł na powieść. Pomysły skrzętnie zapisuję, ale niekoniecznie realizuję, bo - nie wiem, czy zauważyliście - doba nie jest z gumy.
Najpiękniejsze wiersze układam w nocnej ciszy lub w otoczeniu przyrody, podczas samotnych spacerów.
Jestem pełna sprzeczności i nie zawsze jestem w stanie zająć stanowisko w jakiejś sprawie. Czasem mój pogląd na dany temat w pierwszym odruchu wydaje się oczywisty, ale zaraz pojawia się tysiąc pytań i mętlik, który sprawia, że mogę powiedzieć wyłącznie NIE WIEM.
Oto ja :)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
 |
| fot. Sil/przeróbka aplikacja Voila |
